recenzja książki

Economicus 2018, ósma edycja konkursu dla najlepszych książek ekonomiczno-biznesowych na naszym rynku wydawniczym, zmierza w kierunku rozstrzygnięcia. Oto dziesiątka naszym zdaniem najlepszych publikacji nominowanych w kategorii poradnik ekonomiczny napisany przez polskich autorów. Zwycięzcę poznamy podczas Gali Economicus 25 maja.

Rodzimy się, żyjemy, umieramy. To jest nasza podróż w czasie, zawsze w jedną stronę. Między pustką a pustką, ale też między przeszłością, w której nas nie było, i przyszłością, w której nas nie będzie. Trzeba sobie jakoś radzić z tym stanem rzeczy.

Trudno się dziwić, że niektóre kobiety zatraciły siebie, a odtwarzają jedynie wyuczoną rolę społeczną. Programy zapisywane przez pokolenia, wgrane do podświadomości za sprawą określonych relacji zapamiętanych z dzieciństwa czy na skutek funkcjonowania w rzeczywistości i kulturze, pełnej wpływów patriarchalno-klerykalnych, blokują nas i nasze działanie.

Austriacką szkołę ekonomiczną państwo kojarzą? Z „austriakami” (zwykło się tak nazywać jej adeptów) jest trochę jak z marksistami – jedni i drudzy uważają, że pozjadali wszystkie rozumy, i widzą coś, czego główny nurt ekonomii nie dostrzega lub dostrzec nie chce. Ten buntowniczy duch czyni ich zazwyczaj świetnymi partnerami do twórczej wymiany myśli.

Była kiedyś książka kucharska „Dla samotnych i zakochanych”. Nowa książka Rafała Matyi dotyczy wprawdzie kuchni politycznej, ale można ją opisać równie lapidarnym podtytułem. To rzecz dla „samotnych i wycieńczonych”.

Kto wygra mecz? Burżuazja! Kto? Burżuazja! Kto? Burżua, burżua, burżua! Do boju, burżuazjo! Wiele już osiągnęłaś. I wiele jeszcze przed tobą. Tak można w największym skrócie podsumować sążnisty tom wydany właśnie po polsku przez wrocławski Instytut Ludwiga von Misesa.

Ropa? Przecież to ekskrement diabła!”. To słowa byłego wenezuelskiego polityka, który negocjował przystąpienie swojego kraju do OPEC (Organizacji Krajów Eksportujących Ropę Naftową).

Stalinowski totalitaryzm pożerał Polskę etapami. Cel, czyli sowietyzacja w takiej czy innej postaci, był niezmienny, zmieniały się jednak warunki jego realizacji. Jakkolwiek II RP, „potworny bękart traktatu wersalskiego”, w sposób naturalny była dla ZSRS cennym kąskiem (a także, po wojnie polsko-bolszewickiej, swoistą kością w gardle), jedno wydarzenie położyło się cieniem na całym tym procesie.

RECENZJA | Piękna, obrotna, bardzo utalentowana i jeszcze bardziej samotna. Portret Kazimiery Iłłakowiczówny to gra światłocieni, lecz jedno w nim jest jasne. Żadna z dziejowych katastrof nie złamała Iłły.

Dwa lata temu na polskim rynku pojawiła się „Ekonomia. Instrukcja obsługi” Ha-Joon Changa. Tamta książka była trochę jak tabletka aspiryny na ból głowy wywołany dogmatyzmem ekonomii neoklasycznej. Tabletka łatwa do przełknięcia i wydawana bez recepty, a więc napisana dla ludzi, którzy o ekonomii nie wiedzą nic. Książka, o której dziś państwu opowiem, to lekarstwo na tę samą chorobę. Tyle że „Ekonomia neoklasyczna. Fałszywy paradygmat” Steve’a Keena to już jest środek medyczny cięższego kalibru. To nie jest niewinna aspirynka, lecz raczej poważny antybiotyk.

Jedna jest żółta, druga niebieska. Pierwsza na każdym kroku podkreśla, jak bardzo jest cool, druga poprzestaje na swojskości. Jedna to obrazek z samego szczytu biznesowego świata, na który większość z nas pewnie nigdy nie wejdzie (ale jakże ciekawie tam zajrzeć), druga – koncentruje się na naszym tu i teraz. Dla mnie wybór jest oczywisty. Wolę zdecydowanie tę niebieską.

Kawa na ławę. To jest naprawdę świetna i warta przeczytania książka. Godna lektury przynajmniej pod dwoma względami.

Największą wartością tej książki jest to, że udało się wreszcie znaleźć formułę wydawniczą, która uczyni rozbuchane myśli Grzegorza W. Kołodki bardziej użytecznymi dla szerszego czytelnika.

W Polsce trwa poszukiwanie nowych modeli zarządzania. Jakby biznes zrozumiał, że budowanie przywództwa tylko na prostych zasobach (strach i pieniądze) napotkało poważne ograniczenia. Książek na ten temat jest coraz więcej. Oto jedna z nich.

Trwa jesienny wysyp dobrych książek o nowym czytaniu historii Polski. Po lewicowym „Kapitalizmie” Kacpra Pobłockiego, prawicowych „Niemcach” Piotra Zychowicza czas na „Ofiary losu” Krzysztofa Iszkowskiego, który najwięcej zrozumienia znajdzie zapewne u czytelników o liberalnym spojrzeniu na świat. Warto.

Przeczytałem książkę Jana-Wernera Müllera. I jeśli jej autor ma rację, to w Polsce rządzą populiści. I to nie od 2015 r., tylko od dekady.

Po kryzysie 2008 r. wzrosło na Zachodzie zainteresowanie marksowską analizą kapitalizmu. Tylko jak czytać „Kapitał” 150 lat po jego wydaniu? David Harvey znalazł na to sposób.

Znacie państwo Ladislaua Dowbora? Jeśli nie, to nadarzyła się dobra okazja, by się z tą oryginalną postacią zaznajomić.

Bez dwóch zdań coś się w temacie polskiej pracy zmienia. I to nie tylko wśród ekonomistów, polityków czy dziennikarzy.