recenzja

Polecam książkę Lulu Miller „Dlaczego ryby nie istnieją” opowiadającą o pierwszym rektorze Uniwersytetu Stanforda. To oryginalna historia o stracie i odnalezieniu siebie. A także o kulcie siły, władzy i rasowego suprematyzmu.

Czy Róża jest naprawdę służką Boga? A może pracuje dla Złego i to na jej wezwanie przedstawiciele piekieł panoszą się w Limie? Książka „Rok, w którym narodził się diabeł” to powieść historyczna (może quasi-historyczna) osadzona w XVII-wiecznym Wicekrólestwie Peru.

„Bílá Voda” tylko potwierdza starą zasadę, że dobra powieść potrafi mówić prawdę, zmyślając ile wlezie.

W.G. Sebald podchodził do mistyfikacji z obłędnym perfekcjonizmem. Jakby miał przekonanie, że stwarza rzeczywiste alternatywne światy, a może: że jedynie stworzone przez niego światy są prawdziwe.

Po lekturze tej książki, kiedy wyczerpani nawracającymi chichotami w końcu ją zamkniecie, dopadnie was egzystencjalny lęk

Każdy z nas zastanawiał się kiedyś, jak wygląda życie w ostatnim kraju za żelazną kurtyną. Internet dostarcza nam wielu „memicznych” źródeł informacji, jednak w tym roku istną perełkę dostarczyło nam Wydawnictwo WEI, wydając pierwsze polskie tłumaczenie książki „Prawdziwa Korea Północna. Życie i polityka w niedoszłej stalinowskiej utopii” prof. Andreia Lankova. Jest to pozycja wyjątkowa, ponieważ w przystępny sposób dostarcza rzetelnej wiedzy o tym najbardziej zamkniętym kraju na świecie. Autor jako jeden z niewielu miał szansę studiować w KRLD, by z pełną jaskrawością móc przedstawić jej tragikomiczny portret.

Jak przestawić zwrotnicę rozwoju cywilizacyjnego i jaką cenę można – a nawet trzeba – za to zapłacić. 

A gdyby podjąć próbę rozmowy z tymi, którzy – stukając w klawiatury – pochwalają gwałty, o kobietach nie piszą inaczej niż „szmata” i wyznają kult ER.

Wędrówka Paula Scratona po niemieckim wybrzeżu Bałtyku jest historią nie tyle o upływie czasu, ile o jego nawarstwianiu się.

Książka „Pierwszy człowiek” miała umożliwić Albertowi Camusowi powrót do raju utraconego. Ale wylądowała w styczniowym błocie w miasteczku Villeblevin.

Dawno nie było w tym miejscu nic o ludzkim mózgu. A przecież bez niego ani rusz: nie wymyśli się biznesu czy innowacji, nie usprawni pracy. Posłuchajcie więc teraz metaspokoju. Książkę o nim napisała Justyna Żejmo.

Pamiętacie „Matrix” Wachowskich? Dla tych, którzy cudem go nie widzieli: akcja zawiązuje się, gdy główny bohater dowiaduje się, że świat, w którym żyje, jest symulacją. A świat jest tak naprawdę podporządkowany inteligentnym maszynom. Ale tego nie widać. Zwykli ludzie żyją w iluzji, która została dla nich przez te maszyny stworzona.

I oto mam kolejnego mędrca gotowego wyjaśnić wszystko. Od japońskiej stagnacji po rewolucję łupkową w Argentynie. A wszystko to podlane pokaźną dawką pesymizmu, bo przecież dobrze już było. Tylko czy myśmy tego już przypadkiem nie słyszeli? I to wiele razy.

Ta książka nie jest przełomowa, nie wyrzuci czytelnika z zastanych torów myślowych ani też nie pokaże fundamentalnie odmiennego punktu widzenia. Ale proszę mnie źle nie zrozumieć: „Nowy porządek globalny” Bartłomieja Radziejewskiego nie jest lekturą słabą ani banalną. To rzecz całkiem niezła. Nawet jeśli bez fajerwerków, to wartościowa i momentami pouczająca.

Uwielbiają dyskutować o „uprzedzeniach”. „Tolerancja” jest dla nich największą świecką cnotą. Zawsze stoją w pierwszym szeregu walki z „faszyzmem” i „autorytaryzmem”. Poznajcie profesjonalną klasę menedżerską. Prawdziwych dyktatorów naszych czasów.

Już w XIX w. czekano z nadzieją, aż pojawi się technologiczna możliwość i biała rasa dostanie narzędzie, by wygubić „całe to bydło”. 

Z tej mieszaniny musiało Benjamínowi Labatutowi wyjść coś dobrego. Coś, co odbiera spokojny sen. 

Po paru latach przerwy futurologia ponownie stała się modna. Trwa właśnie szał na sztuczną inteligencję zaklętą w ChatGPT (i jemu podobne programy). Ale to minie. Pozostaną z nami jednak dalece poważniejsze pytania związane z rozwojem nauki.