pracownik

Przywództwo. Co przesądza o tym, że niektórym się udaje, innym nie? Jak być wiarygodnym, wzbudzać zaufanie i zaangażowanie? GoWork.pl, największy portal opinii o pracodawcach w Polsce, przeprowadził anonimową ankietę wśród swoich użytkowników, by sprawdzić, co ich zdaniem wyróżnia skutecznych liderów. Sukces kryje się za poniższymi wskazówkami – tak działają najlepsi.

Nienawidzimy państwa i jego instytucji. A najbardziej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nienawidzą go wszyscy: pracodawcy, pracownicy, emeryci. Nawet sami jego pracownicy.

W numerze 141 Kadr i Płac opublikowaliśmy artykuł „Agencja pracy tymczasowej nie odpowie za dyskryminację” omawiający wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 23 kwietnia 2015 r. (sygn. akt VII Pa 383/14). Przypomnijmy, że sprawa dotyczyła odpowiedzialności agencji pracy tymczasowej za dyskryminację, której de facto dopuścił się pracodawca użytkownik, nie akceptując zaproponowanej mu kandydatki z powodu jej wieku. Do zawarcia umowy o pracę z agencją w związku z tym nie doszło. Niedoszła pracownica pozwała więc agencję, mając na uwadze zasadę wynikającą z art. 16 ustawy z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. nr 166, poz. 1608 ze zm.), zgodnie z którą za dyskryminację w zatrudnieniu, której dopuścił się pracodawca użytkownik, odpowiada agencja. Sąd uznał jednak, że skoro w tej sytuacji umowa nie została zawarta, nie można mówić o naruszeniu zasad równości w zatrudnieniu, a tym samym o odpowiedzialności agencji. Sąd, oddalając powództwo przeciw agencji, zasugerował jednak, że w niniejszej sprawie powinno ono zostać skierowane bezpośrednio przeciwko pracodawcy. Nie wiadomo jednak, na jakiej podstawie powinno zostać oparte. Pojawiły się w związku z tym wątpliwości, czy niedoszły pracownik nie został w ogóle pozbawiony możliwości dochodzenia swoich praw.

Firma może odliczyć wydatki na prezenty dla pracowników kupione na specjalne okazje, np. jubileusz bądź z powodu przejścia na emeryturę – potwierdził dyrektor warszawskiej izby skarbowej.

Kiedy 85-letni Walter Mischel, profesor psychologii na Columbia University, wchodzi do jednej z ulubionych nowojorskich restauracji na Manhattanie, w głowie ma tylko jedną myśl: „Nie mogę dziś zjeść deseru. W moim wieku należy dbać o niski cholesterol”. Dwie godziny później, przeglądając szybko kartę deserów, zamawia ulubiony mus czekoladowy. „Znów przegrałeś z własnym łakomstwem” – mruczy pod nosem ten elegancki starszy pan, wychodząc na nowojorską ulicę.