postępowanie egzekucyjne

W trzeciej części komentarza omówione zostaną przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), które formułują zasady ogólne administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Są to podstawowe (nadrzędne) reguły, które uznane zostały za takie przez ustawodawcę. Inaczej mówiąc, są to wiążące wytyczne dla organów administracyjnych.

Większość obywateli dobrowolnie wykonuje obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych lub bezpośrednio z regulacji prawnych, przestrzega też określanych w nich zakazów. Są jednak i tacy, którzy albo w wyniku niedbalstwa, albo świadomie ich nie realizują. Administracja dla zapewnienia ładu społecznego musi posiadać zatem narzędzia, aby na opornych obywatelach wymusić wykonanie nałożonych na nich obowiązków. Chodzi o płacenie danin publicznoprawnych, tj. np. podatków, opłat czy kar pieniężnych. Ale katalog tych obowiązków dotyczy też przywrócenia stanu zgodnego z prawem, np. nakazanie rozbiórki obiektu wybudowanego bez pozwolenia. 

Gdyby organy korzystały z możliwości, jakie daje ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wielu wypadkach podatnicy dobrowolnie regulowaliby zobowiązania wynikające z decyzji nieostatecznej z rygorem natychmiastowej wykonalności. Nie ponosiliby przy tym ciężaru kosztów egzekucyjnych.

Ograniczenie możliwości zaskarżania każdej decyzji komorniczej miało w założeniu utrudnić przedłużanie postępowań. Jednak może stać się dokładnie odwrotnie.

Wchodząca jutro w życie duża nowelizacja kodeksu cywilnego, kodeksu postępowania cywilnego i niektórych innych ustaw zawiera wiele istotnych zmian, które powinny przyspieszyć postępowania egzekucyjne. Choć na jedno z kluczowych usprawnień, wprowadzenie elektronicznej licytacji ruchomości, trzeba będzie poczekać do wiosny.

Antoni Mindek, obywatel Chorwacji, w 2003 r. i 2007 r. opublikował w lokalnej gazecie dwa artykuły na temat swojego sąsiada, oskarżając go o kradzież swojego domu i sadu. W odpowiedzi sąsiad wytoczył autorowi tekstów sprawę o ochronę dóbr osobistych i ją wygrał. Sąd przyznał mu blisko 8 tys. euro zadośćuczynienia.

Brak daty nadania klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji uniemożliwia wszczęcie postępowania egzekucyjnego – uznał NSA.

Podatnik powinien sugerować się pouczeniem z tytułu egzekucyjnego, a nie błędną datą wskazaną w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji – uznał NSA.

Podatnik, z którego rachunku bankowego zostały już ściągnięte koszty egzekucyjne, wciąż może starać się o ich umorzenie. Podobnie jak ten, kto na koncie nie miał nic.

Złożenie przez podatnika wniosku o ulgę w spłacie zaległości podatkowej, np. poprzez odroczenie terminu płatności, nie powoduje zawieszenia postępowania egzekucyjnego – orzekł NSA.

Tam, gdzie występują dwa podmioty zobowiązane do wzajemnego względem siebie świadczenia, kluczowe znaczenie ma zabezpieczenie własnego interesu. Kontrahenci chcą mieć jak największą pewność, że wykonie swojej części umowy nie pociągnie za sobą szkody w postaci niewykonania umowy przez drugą stronę. Zdarza się więc, że przy zawieraniu umowy przyszły wierzyciel wymaga od przyszłego dłużnika sporządzenia aktu notarialnego, w którym zawarte jest oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji, jeśli zaszłaby konieczność przymusowego wyegzekwowania niespełnionego świadczenia.

Jestem wspólnikiem spółki jawnej, przeciwko której ZUS prowadził postępowanie egzekucyjne. Było jednak bezskuteczne i je umorzono. Podobnie umorzono egzekucję wobec mnie. Jednak ostatnio poinformowano mnie w ZUS, że zgłoszą sprawę niepłacenia składek jako przestępstwo do prokuratury. Ponadto chcą zgłosić egzekucję do sądu rejonowego, który prowadzi KRS, aby wpisano mnie do rejestru dłużników, żeby każdy kontrahent wiedział o złej sytuacji spółki. Czy ZUS może podejmować takie czynności tylko dlatego, że moja spółka ma zaległości składkowe?