liberalizm

Nacjonalistom, socjalistom, konserwatystom oraz autorytarnym władcom udało się powstrzymać zmiany, nim zaczął się XX w.

Na rynku idei pojawiła się nowa ekscytująca propozycja. Zwie się postliberalizmem i ma całkiem niezłe szanse na to, by zostać z nami na dłużej.

Francis Fukuyama jest genialny. Udowadnia, że można być autorem banalnym, przewidywalnym oraz naskórkowym – i właśnie dzięki temu zapewnić sobie sławę, pieniądze i miejsce na kartach intelektualnej historii naszych czasów. Na liście znanych autorów, których prace można by już w tym momencie zastąpić przez „dzieła” chatGPT, jego nazwisko znajduje się niepokojąco wysoko. Dotyczy to też jego najnowszej pracy „Zamieszanie z liberalizmem”, która wychodzi u nas jakieś półtora roku po amerykańskiej premierze. Rzecz wygląda, jakby faktycznie została stworzona przez sztuczną inteligencję – i to nie tę nowszej generacji.

Czy sojusz chrześcijańskich demokratów i socjalistów, który przyczynił się w latach 50. ubiegłego wieku do powołania do życia wspólnot europejskich, zostanie zastąpiony przez nowe pokolenie populistów?

W 2016 r. Jarosław Kaczyński mówił, że jest gotów „zaakceptować zmniejszenie tempa wzrostu gospodarczego”, jeżeli taka będzie cena za wdrożenie jego wizji Polski. Dziś chodzi mu już tylko o zachowanie wpływów po zbliżającej się porażce.

"Obrona liberalizmu” Timothy’ego Gartona Asha jest książką ciekawą, lecz niezbyt poruszającą.

Nawet za kratami Aleksiej Nawalny jest jedną z najważniejszych postaci rosyjskiej polityki.

Nasza cywilizacja sporo zawdzięcza liberalizmowi. A jednak słowo to stało się epitetem. Liberałowie – co poszło nie tak?

Pandemia stała się testem dla naszych gospodarek, który zalicza jedynie nordycki model państwa dobrobytu – praktycznie wszystkie państwa północnej Europy notują stosunkowo dobre wskaźniki.

Populistyczny zwrot był reakcją na próbę nawrócenia krajów Europy Środkowo-Wschodniej na wartości i zwyczaje Zachodu, traktowane jako „norma”. Ze Stephenem Holmesem rozmawia Emilia Świętochowska.

Polska – w obecnej politycznej formie – jest dzieckiem liberalnego ładu międzynarodowego. Ładu, który od lat ulega rozkładowi i odchodzi w przeszłość.

Zamiast ruchów pozornych opozycja powinna szukać formuły dla liberalnego państwa socjalnego.

Dziś w Polsce nikt poza PiS nie proponuje kontrmodelu dla liberalizmu, który znalazł się w kryzysie – mówi DGP dr Łukasz Moll

Są dziś „Polska bezpieczeństwa” i „Polska wolności”. Obie mają problem z koegzystencją - mówi Marcin Duma, prezes Instytutu Badań Rynkowych i Społecznych IBRiS.

Przyszłość jest nieprzesądzona i nieznana, więc wciąż mamy na nią wpływ. Z tej perspektywy niepewność staje się naszym sojusznikiem. Trzeba po prostu mieć plan i zacząć działać.

Kiedy historia na chwilę się zatrzymuje – przez kryzys finansowy, trzęsienie ziemi, epidemię – komentatorzy ustawiają się w kolejce, żeby jak najszybciej zapakować możliwe konsekwencje wydarzenia do swoich ideologicznych toreb.

Jeśli chcesz pogorszyć sytuację, zastosuj centralne planowanie. Nie uważam, aby istniały okoliczności usprawiedliwiające zamknięcie niewinnych ludzi jak w więzieniu - mówi w wywiadzie dla DGP Jeffrey A. Tucker, libertariański pisarz polityczno-ekonomiczny pracujący w American Institute for Economic Research, jednym z najstarszych think tanków ekonomicznych świata.

Liberalizm korzystał w Polsce z koniunktury, która nie mogła trwać wiecznie – i znowu jest na dorobku. Aby wciąż się liczyć, musi mówić jasnym i ciekawym językiem

Państwo dobrobytu upada – konstatują co jakiś czas liberałowie. Otóż nie. Nie upada i nie upadnie. Będzie trwać kosztem rozwoju.