komentarz

 Muszę przyznać, że z posiedzenia na posiedzenie organ zwany Krajową Radą Sądownictwa fascynuje mnie coraz bardziej. Na przykład sposób pojmowania przez jej obecnych członków takich pojęć jak niezawisłość sędziowska czy transparentność życia publicznego mógłby być świetnym tematem niejednej rozprawy naukowej i to nie tylko z dziedziny prawa. Na ostatnim posiedzeniu rada znów zaskoczyła. Bo oto dzielnie i – trzeba to przyznać – z niemałą fantazją rzuciła się bronić tradycyjnego, polskiego i zarazem chrześcijańskiego modelu rodziny. A stało się to przy okazji opiniowania zgłoszonego przez posłów Nowoczesnej projektu ustawy o związkach partnerskich. I tu pojawia się – mówiąc delikatnie – kłopot. I to bynajmniej nieobyczajowy.

Od 25 maja 2018 r. system ochrony danych osobowych w Polsce uległ znaczącej zmianie. Dotychczasowa ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.) została w znacznej części zastąpiona przez wchodzące w życie w tym dniu:  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dz. Urz. UE L119 s.1; dalej: RODO); ustawę z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. poz. 1000; dalej: ustawa o.d.o.).

Orbán po trzech latach odzyskał w Parlamencie większość konstytucyjną. Teraz będzie mógł zrealizować swoją polityczną idee fix, rozpocząć kampanię przeciwko organizacjom pozarządowym, lawirować w polityce europejskiej oraz zacieśnić relacje z Polską. Jednak z perspektywy węgierskiego Kowalskiego niewiele się zmieni.

Rozporządzenie ministra rozwoju i finansów z 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (wyciąg z przepisów cz. 1)

1 stycznia 2018 r. wchodzi w życie ustawa z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566). Zastąpi ona ustawę z 18 lipca 2001 r. o takim samym tytule (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121). Przyczyn uchwalenia nowego prawa wodnego było kilka.

Przedsiębiorcy oczekują od ustawodawcy rozwiązań prostych i skutecznych, pozwalających skupić się na bieżącej działalności operacyjnej. Realizacja tego postulatu trafia jednak często na liczne przeszkody, a finalny produkt legislacji jest dla przeciętnego przedsiębiorcy, delikatnie mówiąc, ciężkostrawny. Nie inaczej rzecz się ma w przypadku obowiązującej od początku stycznia 2016 r. ustawy – Prawo restrukturyzacyjne.

Artykuł 212 k.k. jest przede wszystkim biczem na niewygodnych dziennikarzy, ale coraz częściej jego ostrze kieruje się przeciwko blogerom, działaczom społecznym i zwykłym internautom. Krótko mówiąc, dziś może zmrozić każdego.

Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z takimi okolicznościami. Złożyły się na nie: kontekst i tematyka naszych rozmów oraz osobowość prezydenta, którego podejrzewałem, że może później treść tych spotkań i rozmów przekłamać”.

Przedstawiamy siódmą część komentarza, w której omawiamy m.in. trzy środki prawne przysługujące w egzekucji administracyjnej. Pierwszym z nich jest zarzut, do którego ma prawo zobowiązany. Przesłanki jego wnoszenia przeanalizowane zostały w poprzedniej części, w której wskazano też wymogi formalnoprawne, jakie musi spełniać pismo zobowiązanego w tym zakresie.

Niemieccy komentatorzy ostrzegają w czwartek przed pokusą ukarania Wielkiej Brytanii za decyzję o wyjściu z Unii Europejskiej, podkreślając że obie strony pozostaną mimo Brexitu partnerami; ich zdaniem Londyn straci na Brexicie, ale szkody poniesie też UE.

 W czasie gdy rząd i posłowie co rusz wymyślają nowe sposoby na walkę z wyłudzeniami i karuzelami podatkowymi (a to 25 lat za fałszywe faktury, a to odwrotne obciążenie, a to wykreślenie z rejestru VAT), przed sądami – i to zarówno administracyjnymi, jak i powszechnymi – toczy się poniższy spór.

Trzecia część komentarza do ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 963 ze zm.; dalej: ustawa), w której omówiono art. 20–36.

Czas przedświąteczny to idealny moment do snucia marzeń. A ja mam ich całkiem sporo. Dziś jednak skupię się tylko na jednym z nich. Na marzeniu o idealnym prezesie Trybunału Konstytucyjnego.

W pierwszej części komentarza do przepisów ustawy o CIT odnoszących się do podatkowych kosztów uzyskania przychodu omówiliśmy regulacje art. 15 ustawy. Unormowania zawarte w tym artykule wskazują m.in., jakie warunki powinny być spełnione, aby wystąpił podatkowy koszt uzyskania przychodu. Oczywiście wykazanie celowości kosztu, na którą wskazuje art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, to nie jest jedyny warunek, jaki musi się ziścić, aby został rozliczony koszt uzyskania przychodu podatkowego.

Wyznaczając podstawę opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych, w pierwszej kolejności należy zidentyfikować przychód. Niejednokrotnie nie jest to łatwe zadanie, jednak to dopiero początek drogi, jaką musi przebyć pomiot zobowiązany do zapłaty CIT. Jeżeli znana jest już kwota przychodu, to pozostaje druga część układanki fiskalnej: koszty uzyskania.

Ustawa z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa) weszła w życie 1 stycznia 1999 r. w ramach wielkiej reformy ubezpieczeń społecznych. Jak sama nazwa mówi, określa ona organizację zabezpieczenia społecznego, które obejmuje ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe.

Ustawa z 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 960), której przepisy weszły w życie 15 lipca 2016 r., wprowadziła wiele istotnych zmian w obszarze funkcjonowania polskiego systemu ochrony zdrowia.

Jest noc; gwiaździsta, granatowa. Na szczycie wieżowca Empire State stoi mężczyzna. Przygładza krawat, poprawia marynarkę. Chucha w dłoń, by sprawdzić świeżość oddechu, po czym skacze: hop. Leci, leci. Leci jeszcze trochę, bo jak wiadomo, jest to budynek wysoki. Z okna na piątym piętrze wychyla się piękna prawniczka i pyta: „Jak pan się też dziś miewa?” „Jak dotąd, świetnie” – odpowiada rozpromieniony mężczyzna. Gdyby to był komiks, na następnym obrazku uderzający o ziemię pan miałby nad głową wielki znak zapytania – a na następnym napisane byłoby już tylko „Splash!”