frankowicze

W przestrzeni publicznej pojawiło się pytanie, czy system bankowy w Polsce wytrzyma koszty ewentualnie niekorzystnej dla siebie uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego w sprawie sygn. akt III CZP 11/21 odnoszącej się do kredytów w walutach obcych. Pytanie jest poważne, gdyż niewypłacalne banki to nieszczęście dla całej gospodarki i w konsekwencji dla całego społeczeństwa.

Zapowiedziana strata PKO BP, największego krajowego banku, związana z wejściem w ugody z frankowiczami oznacza, że ubiegłoroczny wynik całego sektora bankowego skurczy się być może nawet poniżej 2 mld zł. Poprzednio z tak niskimi zyskami mieliśmy do czynienia jeszcze w poprzednim stuleciu.

Skarb Państwa chciał poczekać na rozstrzygnięcia w Sądzie Najwyższym i TSUE, ale ostatecznie poparł program konwersji kredytów. 

Orzeczenie TSUE z 29 kwietnia będzie mieć kluczowy wpływ na kwestię przedawnienia roszczeń banków za korzystanie z kapitału po stwierdzeniu nieważności umowy - wskazuje mec. Barbara Garlacz, która reprezentuje polskich frankowiczów w tej sprawie.

Na uchwałę Sądu Najwyższego w sprawie kredytów walutowych czekają również firmy ubezpieczeniowe. Jej skutkiem może być kwestionowanie niektórych typów umów zawieranych przez nie z kredytobiorcami – uważają eksperci.

Uchwała Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, która ma zapaść 13 kwietnia w odpowiedzi na sześć pytań prawnych w sprawach frankowych zadanych przez I prezes SN, nie przyniesie zapewne przełomu w nabrzmiewającym kryzysie sektora bankowego.

Niemiecki profesor prawa Johannes Köndgen już w latach 70. XX wieku reprezentował pogląd, że kredyt per se jest typem umowy, która ze względu na ryzyka wywoływane w sferze majątkowej klienta nakłada na bank obowiązek uwzględnienia interesu kredytobiorcy. Dwa zasadnicze ryzyka są następujące: Po pierwsze, nadmiernie optymistyczna ocena własnej zdolności płatniczej w przyszłości. Po drugie, ryzyko niezrozumienia treści własnego zobowiązania: od jakich czynników zależy zakres mojego obciążenia finansowego? Jaką ratę będę spłacał bankowi za 10 lat? Bank zachowuje swobodę ustalenia kosztów kredytu za pomocą klauzul, których prawnego i ekonomicznego znaczenie przeciętny konsument nie zna (formalnie) i nie rozumie (kognitywnie). Dochodzi do tego agresywny marketing produktów kredytowych, który wywołać może błędne oczekiwania konsumenta co do relacji między korzyścią a ryzykiem produktu.

Wszyscy z niecierpliwością wyczekują uchwały pełnej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, która ma zapaść 13 kwietnia 2021 r., a która ma rozwiać szereg wątpliwości, jakie pojawiły się na przestrzeni ostatnich lat w orzeczeniach sądów. W przekazie medialnym pojawiają się jednak sygnały, że uchwała ta 13 kwietnia nie zapadanie.

Czy uchwała frankowa Sądu Najwyższego będzie korzystna dla frankowiczów? To pytanie zadają sobie zarówno banki, jak i kredytobiorcy – oczekujący na odpowiedzi Sądu Najwyższego na 6 pytań. Im bliżej planowanej na 13 kwietnia b.r. uchwały Sądu Najwyższego, tym więcej niepewności co do tego, czy uchwała w ogóle zapadnie – z uwagi na podnoszoną kwestię prawidłowości obsadzenia tzw. nowych sędziów Sądu Najwyższego.

Wszyscy czekają na uchwałę całego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, do której I prezes SN skierowała sześć zagadnień prawnych w tzw. sprawach frankowych. 13 kwietnia, kiedy ma się zebrać IC SN, ma być katastrofą dla banków.

Moralnie czujemy się zobowiązani pomóc frankowiczom. Ale z formalnoprawnego punktu widzenia uważam, że umowy zawierane były zgodnie z przepisami polskiego prawa - Piotr Kwiatkowski, prezes zarządu Credit Agricole Bank Polska SA.

Bankowcy z dużą wstrzemięźliwością komentują pomysł złagodzenia wymogów kapitałowych na czas przeprowadzania ugód z frankowiczami, jaki przedstawił UKNF. 

Nie ma podstaw prawnych ku temu, aby banki pozywały swych dawnych klientów o bezumowne korzystanie z kapitału po unieważnieniu umowy kredytowej. Stwierdził tak polski rząd w stanowisku przedłożonym Trybunałowi Sprawiedliwości UE. O piśmie rodzimych władz poinformował serwis Prawo.pl, który je obszernie cytuje. Portal wskazuje, że zdaniem rządzących gdyby roszczenia banków uznać za uzasadnione, konsument poniósłby dodatkową szkodę, a bank nie odczułby negatywnych skutków stosowania nieuczciwych postanowień umownych.