frankowicze

TSUE pozostawił polskim sądom decydowanie o niedozwolonych klauzulach w umowach z bankami - ocenia radca prawny Kamila Kozera w komentarzu do czwartkowego wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE ws. frankowiczów. Dodała, że to sąd krajowy ustali termin przedawnienia roszczenia.

Trybunał Sprawiedliwości UE uznał w wydanym w czwartek orzeczeniu, że skutki stwierdzenia przez sąd istnienia nieuczciwego warunku w umowie dotyczącej kredytu indeksowanego we franku szwajcarskim podlegają przepisom prawa krajowego, przy czym kwestia utrzymywania się w mocy takiej umowy powinna być oceniana przez sąd krajowy.

W przestrzeni publicznej pojawiło się pytanie, czy system bankowy w Polsce wytrzyma koszty ewentualnie niekorzystnej dla siebie uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego w sprawie sygn. akt III CZP 11/21 odnoszącej się do kredytów w walutach obcych. Pytanie jest poważne, gdyż niewypłacalne banki to nieszczęście dla całej gospodarki i w konsekwencji dla całego społeczeństwa.

Zapowiedziana strata PKO BP, największego krajowego banku, związana z wejściem w ugody z frankowiczami oznacza, że ubiegłoroczny wynik całego sektora bankowego skurczy się być może nawet poniżej 2 mld zł. Poprzednio z tak niskimi zyskami mieliśmy do czynienia jeszcze w poprzednim stuleciu.

Skarb Państwa chciał poczekać na rozstrzygnięcia w Sądzie Najwyższym i TSUE, ale ostatecznie poparł program konwersji kredytów. 

Orzeczenie TSUE z 29 kwietnia będzie mieć kluczowy wpływ na kwestię przedawnienia roszczeń banków za korzystanie z kapitału po stwierdzeniu nieważności umowy - wskazuje mec. Barbara Garlacz, która reprezentuje polskich frankowiczów w tej sprawie.

Na uchwałę Sądu Najwyższego w sprawie kredytów walutowych czekają również firmy ubezpieczeniowe. Jej skutkiem może być kwestionowanie niektórych typów umów zawieranych przez nie z kredytobiorcami – uważają eksperci.

Uchwała Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, która ma zapaść 13 kwietnia w odpowiedzi na sześć pytań prawnych w sprawach frankowych zadanych przez I prezes SN, nie przyniesie zapewne przełomu w nabrzmiewającym kryzysie sektora bankowego.

Niemiecki profesor prawa Johannes Köndgen już w latach 70. XX wieku reprezentował pogląd, że kredyt per se jest typem umowy, która ze względu na ryzyka wywoływane w sferze majątkowej klienta nakłada na bank obowiązek uwzględnienia interesu kredytobiorcy. Dwa zasadnicze ryzyka są następujące: Po pierwsze, nadmiernie optymistyczna ocena własnej zdolności płatniczej w przyszłości. Po drugie, ryzyko niezrozumienia treści własnego zobowiązania: od jakich czynników zależy zakres mojego obciążenia finansowego? Jaką ratę będę spłacał bankowi za 10 lat? Bank zachowuje swobodę ustalenia kosztów kredytu za pomocą klauzul, których prawnego i ekonomicznego znaczenie przeciętny konsument nie zna (formalnie) i nie rozumie (kognitywnie). Dochodzi do tego agresywny marketing produktów kredytowych, który wywołać może błędne oczekiwania konsumenta co do relacji między korzyścią a ryzykiem produktu.

Wszyscy z niecierpliwością wyczekują uchwały pełnej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, która ma zapaść 13 kwietnia 2021 r., a która ma rozwiać szereg wątpliwości, jakie pojawiły się na przestrzeni ostatnich lat w orzeczeniach sądów. W przekazie medialnym pojawiają się jednak sygnały, że uchwała ta 13 kwietnia nie zapadanie.

Czy uchwała frankowa Sądu Najwyższego będzie korzystna dla frankowiczów? To pytanie zadają sobie zarówno banki, jak i kredytobiorcy – oczekujący na odpowiedzi Sądu Najwyższego na 6 pytań. Im bliżej planowanej na 13 kwietnia b.r. uchwały Sądu Najwyższego, tym więcej niepewności co do tego, czy uchwała w ogóle zapadnie – z uwagi na podnoszoną kwestię prawidłowości obsadzenia tzw. nowych sędziów Sądu Najwyższego.