frankowicze

Jeśli banki nadużywają swojej uprzywilejowanej pozycji w gospodarce, właściciele i zarządzający muszą wziąć na siebie pełną odpowiedzialność.

Rzecznik Finansowy rozpoczął prace nad stanowiskiem odnośnie zagadnień prawnych objętych wnioskiem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 11/21.

Izba Cywilna Sądu Najwyższego wciąż nie wydała uchwały w sprawie kredytów frankowych, wyczekiwanej zarówno przez frankowiczów, jak i przez banki. 

Izba Cywilna postanowiła o poinformowaniu o toczącym się postępowaniu Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka. Te dwie instytucje mają wypowiedzieć się w przedmiocie pytań zadanych przez prof. Manowską. Takie same wnioski skierowane zostaną także do KNF, NBP i Rzecznika Finansowego

Oczekiwana uchwała SN w sprawie konsekwencji stwierdzenia nieuczciwego charakter postanowień dotyczących przeliczeń walutowych w umowach o kredyt indeksowany i denominowany w walucie obcej (III CZP 11/21), której termin publikacji (planowany obecnie na 11.05.2021 r.) był już kilkakrotnie przekładany, rozbudziła publiczną dyskusję ekonomistów i prawników odnośnie aksjologicznych podstaw ochrony udzielanej konsumentom na podstawie Dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Dyskusji poddane zostały nagle kwestie tak oczywiste, jak zasadność udzielania ochrony konsumentom i to czy konsument w relacji z przedsiębiorcą jest słabszą stroną umowy. Zastanawiano się także, czy zasługujące na negatywną ocenę moralną ryzyko podjęły banki oferując umowy zawierające nieuczciwe postanowienia, czy konsumenci zawierający te umowy. Kwestionowano również dopuszczalność udzielania konsumentom ochrony, której konsekwencje ekonomiczne ponieść może hipotetycznie całe społeczeństwo. Dyskusję tą doskonale podsumowuje artykuł prof. Ewy Łętowskiej „Profesorowie objaśniają świat” (Rz. 29.04.2021).

Wykładnia zaprezentowana przez Sąd Najwyższy, w mojej ocenie, przerzuca na konsumentów ciężar nie tylko weryfikacji czy dane postanowienie jest postanowieniem niedozwolonym, ale także wywodzenia jakie skutki takie postanowienie może rodzić, co wiąże się także z koniecznością dowodzenia, że jest w pełni świadomy tych konsekwencji.

Uchwała podjęta dzisiaj przez Sąd Najwyższy ma moc zasady prawnej i zapewnia większą przewidywalność orzecznictwa w tzw. sprawach frankowych. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest zgodne ze stanowiskiem Rzecznika Finansowego, który wnioskował jednocześnie o ujednolicenie orzecznictwa sądowego, podano w komunikacie. 

Roszczenia banku i konsumenta są niezależne, nie ulegają wzajemnej kompensacji – stwierdził Sąd Najwyższy odpowiadając na pytania zadane przez Rzecznika Finansowego.