frankowicze

Oczekiwana uchwała SN w sprawie konsekwencji stwierdzenia nieuczciwego charakter postanowień dotyczących przeliczeń walutowych w umowach o kredyt indeksowany i denominowany w walucie obcej (III CZP 11/21), której termin publikacji (planowany obecnie na 11.05.2021 r.) był już kilkakrotnie przekładany, rozbudziła publiczną dyskusję ekonomistów i prawników odnośnie aksjologicznych podstaw ochrony udzielanej konsumentom na podstawie Dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Dyskusji poddane zostały nagle kwestie tak oczywiste, jak zasadność udzielania ochrony konsumentom i to czy konsument w relacji z przedsiębiorcą jest słabszą stroną umowy. Zastanawiano się także, czy zasługujące na negatywną ocenę moralną ryzyko podjęły banki oferując umowy zawierające nieuczciwe postanowienia, czy konsumenci zawierający te umowy. Kwestionowano również dopuszczalność udzielania konsumentom ochrony, której konsekwencje ekonomiczne ponieść może hipotetycznie całe społeczeństwo. Dyskusję tą doskonale podsumowuje artykuł prof. Ewy Łętowskiej „Profesorowie objaśniają świat” (Rz. 29.04.2021).

Wykładnia zaprezentowana przez Sąd Najwyższy, w mojej ocenie, przerzuca na konsumentów ciężar nie tylko weryfikacji czy dane postanowienie jest postanowieniem niedozwolonym, ale także wywodzenia jakie skutki takie postanowienie może rodzić, co wiąże się także z koniecznością dowodzenia, że jest w pełni świadomy tych konsekwencji.

Uchwała podjęta dzisiaj przez Sąd Najwyższy ma moc zasady prawnej i zapewnia większą przewidywalność orzecznictwa w tzw. sprawach frankowych. Orzeczenie Sądu Najwyższego jest zgodne ze stanowiskiem Rzecznika Finansowego, który wnioskował jednocześnie o ujednolicenie orzecznictwa sądowego, podano w komunikacie. 

Roszczenia banku i konsumenta są niezależne, nie ulegają wzajemnej kompensacji – stwierdził Sąd Najwyższy odpowiadając na pytania zadane przez Rzecznika Finansowego.

Z wielkiej chmury mały deszcz”, „rozczarowanie”, „remis bez zwycięzcy” – to wybrane nagłówki z czwartkowych komunikatów medialnych. Zaskoczenie? Bynajmniej.

Umowy kredytów indeksowanych/denominowanych nie są sprzeczne z prawem, klauzule abuzywne dają się naprawić, zaś sądowe rozwiązanie umowy to ostateczność, która nie może zależeć od woli klienta, a dodatkowo wiąże się z ryzykiem wystąpienia banku z roszczeniami wobec kredytobiorcy - tak prawnicy komentują czwartkowy wyrok TSUE.

Dzisiejsze orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) ws. kredytów walutowych jest zgodny z dotychczasową linią orzeczniczą Trybunału, przewidywaniami Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) i dotychczasowym stanowiskiem, ocenia prezes UOKiK Tomasz Chróstny.

W dniu 29 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał drugi wyrok bezpośrednio odnoszący się do polskiej sprawy tzw. frankowej, tym razem zainicjowanej przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (sprawa C 19/20).

Wydaje się, że wyrok austriackiego OGH powinien otworzyć w Polsce na nowo dyskusję na temat abuzywności klauzul walutowych oraz łatwości, z jaką niektórzy wywodzą z niej nieważność umów frankowych - piszą eksperci z Baker McKenzie.