ETPC

Sądy krajowe uznały, że głównym zamiarem pozwanego była krytyka dość kontrowersyjnej lokalnej władzy wykonawczej. Wskazały, że przedstawiając maciorę, artysta starał się wywołać skojarzenia z prostytutką; uprzedmiotowioną i rozwiązłą kobietą o kompulsywnej seksualności, co wywołało u E.G. niepokój i smutek i miało wpływ na jej relacje osobiste i zawodowe.

Paweł Juszczyszyn wygrał z Polską przed ETPC. Trybunał stwierdził, że celem zastosowania przeciwko niemu środków dyscyplinarnych było ukaranie go za ocenę statusu sędziów powołanych z udziałem tzw. neoKRS.

- Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego poszło ok. tysiąca skarg do Strasburga. Złożyły je kobiety, które czują zagrożenie dla poszanowania ich praw. Ale też te, które na skutek wyroku zmuszone były wyjechać za granicę, by przerwać ciążę z powodu wad płodu - uważa adw. Monika Gąsiorowska reprezentująca skarżących przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka.

Skarżącymi w sprawie OF H.F. i inni przeciwko Francji (skargi nr 24384/19 i 44234/20) była grupa obywateli francuskich, którzy starali się o repatriację swoich dzieci – które wyjechały do Iraku i Syrii, aby dołączyć do ISILL – i wnuków z obozów w północno-wschodniej Syrii. Według nich odmowa repatriacji naraziła członków ich rodzin na nieludzkie i poniżające traktowanie, co stanowi naruszenie art. 3 konwencji i wiązała się z naruszeniem ich prawa do wjazdu na terytorium kraju na podstawie art. 3 par. 2 protokołu nr 4 do konwencji.

Europejski Trybunał Praw Człowieka rozstrzygnie, czy Polacy mają prawo do informacji o tym, że byli inwigilowani.

Wyrok w sprawie J.I. p. Chorwacji (skarga nr 35898/16), który zapadł w ostatnich dniach przed ETPC, dotyczył sprawy skupiającej w sobie kilka problemów: braku właściwej reakcji władz na obawy zgłaszane przez skarżącą – osobę będącą w sytuacji szczególnej wrażliwości: Romki, ofiary gwałtów, wobec której groźby śmierci miał zgłaszać przebywający poza zakładem karnym gwałciciel – ojciec skarżącej. Trybunał orzekł naruszenie przez Chorwację art. 3 konwencji, który zakazuje tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

Polska ma zapłacić 10 tys. euro Dorocie „Dodzie” Rabczewskiej – orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka. Sędziowie uznali, że Polska naruszyła prawo celebrytki do swobodnego wyrażania opinii, skazując ją za obrazę uczuć religijnych na grzywnę w wysokości 5 tys. zł. Nie milkną głosy o potrzebie uchylenia lub zmiany przepisu o obrazie uczuć religijnych. Do tej pory – bez skutku

Polska, skazując piosenkarkę Dorotę Rabczewską, znaną jako Doda, za opinię, że osoby, które pisały Biblię były „naprute winem” i „paliły jakieś zioła”, naruszyła art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka stanowiący o wolności słowa – orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka.

Czwarta sekcja Europejskiego Trybunału Praw Człowieka orzekła jednogłośnie, że pociągnięcie prawnika do odpowiedzialności za obrazę sądu w związku z „sarkastycznym” i „zgryźliwym” komentarzem stanowiło naruszenie jego prawa do wolności słowa z art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (skarga nr 39764/20).

W lipcowej decyzji o niedopuszczalności skargi w sprawie Lanzerath p. Niemcom (skarga nr 1854/22) ETPC po raz kolejny potwierdził swoją bardzo mocno ugruntowaną linię orzeczniczą w odniesieniu do wszelkich przejawów narodowo-socjalistycznej propagandy, antysemityzmu oraz dokonywania porównań do zbrodni Holocaustu i prześladowań Żydów: tego rodzaju treści pozostają poza zakresem wolności wypowiedzi chronionej w art. 10 europejskiej konwencji.

Europejski Trybunał Praw Człowieka na kanwie sprawy Katsikeros p. Grecji (skarga nr 2303/19) uznał, że stały i długotrwały brak kontaktu między rodzicem a dzieckiem wynikający z zaniedbań rodzica nie stwarza wystarczającej stabilności relacji, aby objąć ją ochroną prawa do życia rodzinnego z art. 8 konwencji.

Europejski Trybunał Praw Człowieka zobowiązał Polskę do zawiadamiania z wyprzedzeniem sędziego Adama Synakiewicza oraz trybunału o posiedzeniach i rozprawach planowanych w postępowaniu dyscyplinarnym sędziego. Jak poinformowała Helsińska Fundacja Praw Człowieka, rząd ma też przekazać ETPC, kto znajdzie się w składzie orzekającym w sprawie i w jaki sposób członkowie składu zostali powołani na stanowiska sędziowskie.

Skarżąca w sprawie Kotlyar p. Rosji (skarga nr 38825/16), którą ETPC rozstrzygnął 12 lipca 2022 r., jest obrończynią praw człowieka udzielającą wsparcia migrantom z innych byłych republik radzieckich. Działając w ramach obywatelskiego nieposłuszeństwa, poświadczyła nieprawdę rejestrując swoje mieszkanie jako tzw. „elastyczne mieszkanie” dla cudzoziemców, którzy w rzeczywistości się tam nie znajdowali, ponieważ uzyskanie takiego rodzaju meldunku jest warunkiem ubiegania się o obywatelstwo rosyjskie.

Wymierzanie kary dożywotniego pozbawienia wolności połączone z zakazem ubiegania się o wcześniejsze warunkowe zwolnienie jest niezgodne z Europejską konwencją praw człowieka. Tak orzekł już przed dziewięciu laty Europejski Trybunał Praw Człowieka. Tymczasem możliwość wymierzenia takiej właśnie kary przewiduje planowana nowelizacja kodeksu karnego.

W sprawie X i inni przeciwko Albanii (skarga nr 73548/17) ETPC ostro wypowiedział się przeciwko segregacji 15 lat po tym, jak Wielka Izba uczyniła to po raz pierwszy w sprawie D.H. i inni przeciwko Republice Czeskiej.

Sprawa Tagiyeva p. Azerbejdżanowi (skarga nr 72611/14) zapadł w odniesieniu do okoliczności budzących społeczne poruszenie i wskazujących na drastyczność konsekwencji ideologicznych i religijnych podziałów.

Polska ma wypłacić skarżącemu 2,1 tys. euro z tytułu szkody niemajątkowej oraz 763 euro za koszty procesowe. Chodzi o osobę, którą objęła tzw. ustawa dezubekizacyjna, złożyła do sądu odwołanie od decyzji ZER MSWiA o obniżeniu świadczenia emertytalno-rentowego i latami nie mogła doczekać się w swojej sprawie prawomocnego wyroku

Trybunał w Strasburgu rzadko ma okazję wypowiadać się na temat praw, którymi zajmuje się Europejski Komitet Praw Społecznych. W sprawie Association of Civil Servants and Union for Collective Bargaining and Others p. Niemcom (skarga nr 815/18) ETPC skarżącymi były m.in. trzy niemieckie związki zawodowe: Związek Urzędników Służby Cywilnej i Związek ds. Negocjacji Zbiorowych, Związek Lekarzy oraz Związek Zawodowy Niemieckich Maszynistów Kolejowych.