Pociski do utrzymania Kurskiej Republiki Ludowej

Władimir Putin za wszelką cenę nie chce dopuścić do pozostania Ukraińców w Rosji. Stąd 10 tys. kontyngent żołnierzy z Korei Północnej do mięsnych szturmów na pozycje utrzymywane przez wojska dowodzone przez gen. Ołeksandra Syrskiego. I przygotowania rosyjskich brygad do ataków, gdy swoje zrobią „zimne przekąski” z Azji. Przy tym wszystkim rosyjski prezydent nie może zatrzymać rozpędzonej machiny wojsk lądowych na ukraińskim Donbasie. Szczególnie wokół Kurachowego i Pokrowska. Właśnie z tego powodu Putin nie przeniósł zaprawionych w walkach jednostek do obwodu kurskiego z Donbasu. Nie dał się wciągnąć w logikę, którą próbował mu narzucić Zełenski. Ukraiński prezydent i jego oficerowie zbudowali dylemat – albo dajesz nam czas na okopanie się na Kurszczyźnie, albo zwalniasz tempo natarcia na Donbasie i odpuszczasz grę na podbicie tego regionu. Każdy wybór Kremla dawał Kijowowi argument do rozmów o rozejmie. Właśnie dlatego decyzje o letniej ofensywie na terenie Federacji Rosyjskiej należy ocenić pozytywnie. Mimo głosów części dowódców, że był to nonsens, który wydrenował z kadr pozycje na froncie w obwodzie donieckim i charkowskim.

Użycie pocisków bardzo krótkiego zasięgu i manewrujących generalnego trendu w tej wojnie nie odmieni. Pomoże jednak wyjść Zełenskiemu z twarzą. Umożliwi szybkie niszczenie zgrupowań przeciwnika. Większość ATACMS, które dostarczono na Ukrainę, ma głowice z pociskami kasetowymi M74 i zasięg do 165 km. To doskonała broń do zabijania w krótkim czasie dużej liczby żołnierzy. Szczególnie takich, którzy nie do końca rozumieją wojnę na tej szerokości geograficznej i gromadzą się w jednym punkcie w dużych liczbach. Takimi żołnierzami są ludzie Kim Dzong Una.