Wojna na Ukrainie

Ukraina chce mieć status „nieagresywnego Izraela”: zapewniać sobie wsparcie przez uzależnienie świata od własnych technologii zbrojeniowych

Wołodymyr Zełenski coraz częściej przedstawia Ukrainę nie jako petenta NATO, lecz jako państwo oferujące Sojuszowi unikalne kompetencje wojskowe. To może być zapowiedź nowego układu sił po wojnie – i nowych problemów, o których na Zachodzie jeszcze niewiele się mówi.

Atak rosyjskiego drona na rumuński Gałacz spowodował nie tylko werbalny sprzeciw sojuszników z NATO. Na miejsce jadą wojska kilku państw, a wśród ekspertów odżył pomysł, który nie spodoba się Rosji. – Mamy nie tylko prawo, lecz i obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa własnym obywatelom – apeluje w rozmowie z DGP gen. Roman Polko, były dowódca jednostki GROM.

Ukraina przestała się łudzić, że Alaksandra Łukaszenkę można wykorzystać we własnych celach akurat w momencie, gdy Zachód wznowił kontakty z białoruskim reżimem. Zademonstrowaniu tej zmiany nastawienia służyło zaproszenie Swiatłany Cichanouskiej do Kijowa.

Kiedy trwały masakry w Buczy i Iziumie, najważniejsi politycy szukali robotników do wykończenia wnętrz. W jakiś perwersyjny sposób świadczyło to o ich wierze, że państwo przetrwa, gdy wielu nie było jeszcze tego pewnych. Historia skandalu z Andrijem Jermakiem w tle to jednocześnie historia sukcesu ukraińskich instytucji. Jermak stanie przed sądem, choć jeszcze niedawno był wszechwładny i wszyscy się go bali.

Rosyjska propaganda minimalizuje znaczenie niedzielnego ostrzału Moskwy, ale prowojenni blogerzy nie kryją pesymizmu. 17 maja Ukraińcy wystrzelili w stronę celów w głębi Rosji ponad 1 tys. bezzałogowców. Chociaż Moskwa jest najlepiej chronionym miastem kraju, pewna liczba dronów przebiła się przez pierścienie obrony przeciwlotniczej i raziła rafinerię w Moskwie, dwie przepompownie ropy naftowej na jej przedmieściach oraz produkujący półprzewodniki zakład Angstriem w Zielenogradzie, będącym częścią stolicy.