Realny Federalizm dopychany kolanem

Wojna instytucji o władzę

Pierwsza propozycja to przemianowanie Komisji Europejskiej na Europejski Organ Wykonawczy, czyli mówiąc wprost – wskazanie KE miejsca w tylnym szeregu. Co istotniejsze, to PE miałby mianować przewodniczącego Komisji (państwa członkowskie jedynie zatwierdzałyby ten wybór), który mógłby wybrać pozostałych komisarzy na podstawie preferencji politycznych „przy jednoczesnym zapewnieniu równowagi geograficznej i demograficznej”. Dziś każde państwo ma jednego komisarza i dotyczy to także szefa KE oraz szefa unijnej dyplomacji – w obecnej Komisji Ursula von der Leyen jest zgodnie z tą zasadą jedyną reprezentantką Niemiec. W propozycji europosłów nie pada nawet wprost zapewnienie, że każdy kraj będzie miał swojego reprezentanta lub reprezentantkę, a jedynie że będzie zapewniona bliżej niesprecyzowana równowaga geograficzna i demograficzna. Negocjacje dotyczące obsady stanowisk po wyborach europejskich trwają zazwyczaj kilka tygodni, ale nienaruszalną zasadą był konsensus między szefami państw i rządów a frakcjami w PE dotyczący kształtu przyszłej Komisji oraz Rady Europejskiej. W tym projekcie europosłowie sugerują, że dobór tek miałby mieć charakter polityczny, a nie merytoryczny. A to wprost upolityczniłoby Komisję mającą być z zasady apolitycznym ciałem reprezentującym interesy całej „27”, a nie jedynie wiodących sił politycznych na Starym Kontynencie.