Lewica, prawica, cła

Londyn tradycyjnie uchodzi za najlepszego sojusznika Stanów Zjednoczonych. Ścisła kooperacja w czasach zimnej wojny, bardzo podobne spojrzenie na problemy globalne i regionalne po upadku żelaznej kurtyny, znaczący udział brytyjskich sił zbrojnych praktycznie we wszystkich wojnach, które toczyli ostatnio Amerykanie… Tej strategicznej współpracy wojskowej, wywiadowczej i dyplomatycznej nie przeszkodziły w przeszłości różnice w ideowym profilu rządów obu państw – czego przykładem choćby świetne relacje George’a Busha Jr. i Tony’ego Blaira. Ale są i problemy. W sferze politycznej – np. kwestia Irlandii Północnej, bo w Stanach działa silne i wpływowe lobby irlandzkie, niekoniecznie podzielające londyński punkt widzenia na starą ojczyznę. A przede wszystkim w gospodarce, bo co prawda wartość wymiany handlowej przekracza 300 mld funtów, ale wciąż nie ma porozumienia w sprawie dwustronnej umowy o wolnym handlu, na którą w Londynie bardzo liczono po brexicie jako na dźwignię wzrostu gospodarczego. Nie wynegocjował jej nawet konserwatywny premier Boris Johnson, choć miał bardzo dobre relacje osobiste z ówczesnym prezydentem USA Donaldem Trumpem.