Bez powrotu do przeszłości

Słowa o doświadczeniu narodowego powstania wypowiedział w rozmowie z DGP Andrej Sannikau, który za kandydowanie w wyborach prezydenckich w 2010 r. zapłacił ciężkim więzieniem, a potem zdecydował się na emigrację. 15 lat temu na ulice Mińska pod pały milicji wyszło kilkanaście tysięcy ludzi. Demonstrację rozpędzono, kilkaset osób przeszło przez areszty, Białoruś na kilka lat trafiła na zachodnią czarną listę. Łukaszenka wrócił na salony, gdy nadeszła ku temu okazja: zdystansował się od agresji Rosji na Ukrainę w 2014 r., zajęcia przez nią Krymu i części Zagłębia Donieckiego. Gdy do Mińska na rozmowy prezydentów Rosji Władimira Putina i Ukrainy Petra Poroszenki przyjechali z Francji François Hollande i z Niemiec Angela Merkel, osiągnął życiowy sukces. Sukces, który zachęcił go do podbijania stawki.

W 2019 r. Łukaszenka skutecznie oparł się natarczywym próbom przyspieszenia integracji przez Rosję. Zaczął rozmawiać z Waszyngtonem o bezpieczeństwie, odebrał nawet w litewskiej Kłajpedzie próbny transport amerykańskiej ropy. Wysłał szefa Rady Bezpieczeństwa Stanisłaua Zasia do Warszawy na spotkanie z jego odpowiednikami z Polski, Stanów Zjednoczonych i Ukrainy, przyjął w Mińsku doradcę prezydenta USA Donalda Trumpa ds. bezpieczeństwa narodowego Johna Boltona i sekretarza stanu Mike’a Pompeo. Warszawskie „spotkanie było próbą wciągnięcia Białorusi w bliższe relacje i współpracę w sprawach bezpieczeństwa w związku z sygnałami, które wydawał się wysyłać w tym czasie do Zachodu reżim prezydenta Łukaszenki” – przyznał ówczesny szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Paweł Soloch w najnowszym wydaniu kwartalnika „Bezpieczeństwo Narodowe”, wydawanego przez BBN.