Libia chce komisji pojednania jak w RPA

Udałam się do Benghazi, by otworzyć pierwsze w wolnej Libii biuro Unii Europejskiej. Rozmawiałam z przywódcami Rady Narodowej o nadziejach związanych z ich krajem. Jedną z ich największych trosk jest bezpieczeństwo. Nieszczelne granice i zbyt wiele broni.

Podobnie jak w Egipcie, rewolucja ma szeroki społeczny wymiar i koncentruje się na laickich kwestiach. Religia również nie jest bez znaczenia. Ale nie zdominowała, przynajmniej na razie, innych spraw.

W hotelu w centrum Benghazi poznałam działaczy społeczeństwa obywatelskiego. Jeden z nich, Mohamed, spędził za kratami osiem lat jako więzień polityczny reżimu. Yezid, były inżynier, jest typowym młodym walczącym o demokrację rewolucjonistą znanym jako szabab. Obecnie prowadzi stację radiową. Od początku rewolucji w Benghazi powstało 55 gazet.

W Libii, tak jak w Egipcie i Tunezji, zadaniem UE jest zapewnienie pomocy, nie tylko teraz, ale jeszcze długo po tym jak ucichną karabiny. Możemy pomóc stworzyć solidne fundamenty demokracji: wolność słowa, prawa człowieka, bezstronną administrację, niezawisłe sądownictwo, poszanowanie praw własności, kulturę równości i godności człowieka.

W Benghazi spotkałam realistów, ludzi bystrych, gotowych do podjęcia wyzwania. Najbardziej obiecująca była rozmowa o przyszłości ludzi z otoczenia dyktatora. Powiedziano mi, że Libia pójdzie śladem Republiki Południowej Afryki i ustanowi komisję ds. prawdy i pojednania. Moi rozmówcy mówili, że to dla nich oczywiste.

@RY1@i02/2011/109/i02.2011.109.000.009b.001.jpg@RY2@

Fot. AFP/East News

Catherine Ashton, wysoka przedstawicielka Unii Europejskiej ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa

Catherine Ashton

wysoka przedstawicielka Unii Europejskiej ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa