Gwiaździsty sztandar w kolorach tęczy

Gdyby sięgnąć 30 lat wstecz, nikt by nie uwierzył, że to będą partie, które przejmą agendę i język lewicy, że będą promować LGBT, politykę gender, czy małżeństwa homoseksualne” – tak minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro skomentował niedawno na Twitterze kierunek ewolucji prawicowych ugrupowań w Niemczech czy w Wielkiej Brytanii. Rzeczywiście, poparcie dla małżeństw osób tej samej płci stało się w ostatnich latach częścią doktryny wielu polityków konserwatywnych na Zachodzie. Jak uzasadniali swoją ideową przemianę?

Zacznijmy od fundamentalnego dla prawicy przekonania, że małżeństwo jest częścią naturalnego porządku społecznego. Kiedy przed dekadą ówczesny premier Wielkiej Brytanii David Cameron mówił, że popiera małżeństwa jednopłciowe, bo jest konserwatystą – a nie pomimo tego – podkreślał, że chodzi mu nie tylko o równość, lecz także o zobowiązanie. – Konserwatyści wierzą w więzy, które nas łączą; wierzą, że społeczeństwo jest silniejsze, kiedy składamy sobie nawzajem przyrzeczenia i się wspieramy – przekonywał w 2011 r. podczas konwencji partyjnej. W marcu 2014 r. ustawodawstwo zezwalające na związki par jednopłciowych wprowadzono w Anglii i w Walii. Szkocki parlament uchwalił analogiczne przepisy kilka miesięcy później. W ostatniej, zeszłorocznej kampanii wyborczej do Izby Gmin liderzy Partii Konserwatywnej Boris Johnson i Jeremy Hunt bronili polityki społecznej prawicowego rządu, zaznaczając m.in., że są dumni z tego, iż torysi zalegalizowali małżeństwa homoseksualne. Johnson chwalił się też, że jako minister spraw zagranicznych (pełnił tę funkcję w latach 2016–2018) uchylił zakaz wywieszania przez brytyjskie ambasady i konsulaty tęczowych flag ruchu LGBT.