Ameryka musi sięgać po zasiłki

W kraju zbudowanym na ideach niezależności i odpowiedzialności aż 44 mln ludzi (15 proc. narodu) sięga po rządowe zapomogi. Jednak nie same zapomogi są przedmiotem hańby, ale to, że aż połowa potrzebujących pracuje w pełnym wymiarze czasowym.

Tak jak Turnerowie z przedmieść Filadelfii. Marcus na etacie w supermarkecie zarabia 8 dol./godz. Żona Tianna jako przedszkolanka w świetlicy przy klubie fitness dostaje 10 dol. Przy trójce dzieci ich łączne zarobki nie przekraczają progu biedy dla pięcioosobowej rodziny. Bez rządowych talonów na żywność (food stamps) w ramach programu dożywiania ubogich SNAP (Supplemental Nutrition Assistance Program) Turnerom nie starczyłoby na czynsz i świadczenia.

Tianna, gdyby żyła z Marcusem na kocią łapę, jako samotna matka dostawałaby o 400 dol. więcej. - Ratuje nas życzliwość przyjaciół, ale nie rozumiem, co się stało z naszym krajem, że dwie pensje powyżej płacy minimalnej nie starczają, by normalnie żyć - mówi Tianna Gaines-Turner.

Ludzie tacy jak Turnerowie to working poor - pracująca biedota. Kilka lat temu ten termin dotyczył głównie ludzi z problemami, niepotrafiących utrzymać posady, bezdomnych i zatrudnianych do prac sezonowych. - Wszystko zmieniła recesja, która wymazała z rynku gros dobrych posad, a zastąpiła je pracą za minimum. Matematyka jest prosta. Obecna płaca minimalna to 7,25 dol./godz. Pracownik, który w roku nie opuści ani dnia, zarobi nieco ponad 15 tys. dol. Wystarczy dla singla, ale to poniżej progu ubóstwa dla osoby z dzieckiem. Przy dwójce dzieci rodzina z takimi zarobkami znajduje się 25 proc. poniżej tego progu. Połowa ludzi dokarmiana dziś przez rząd to nie margines, ale normalne rodziny. By wyciągnąć je z biedy, płaca minimalna musi wzrosnąć do ponad 10 dol./godz. - wyjaśnia DGP Lisa Wade, socjolog z Occidental College w Los Angeles.

Oficjalnie bezrobocie spada - w styczniu do 6,6 proc. (w październiku 2009 r. było to 10 proc.). Ale nie uwzględnia wszystkich niepracujących, zwłaszcza tych, którzy po latach niepowodzeń zrezygnowali z dalszego szukania pracy.

David Marotta, ekspert finansowy "Forbesa", twierdzi, że rzeczywiste bezrobocie to 37 proc. Na niekorzyść pracującej biedoty wpływa to, że wychodzenie z recesji odbywa się w Ameryce nie poprzez realny rozruch gospodarki, lecz kreatywność pracodawców. Według Economic Policy Institute z Waszyngtonu aż 25 proc. wszystkich posad stworzonych po 2009 r. to praca tymczasowa lub w niepełnym wymiarze godzin po najniższych stawkach.

@RY1@i02/2014/039/i02.2014.039.00000070a.802.jpg@RY2@

AP

Najniższa płaca nie pozwala w USA przeżyć. Pracująca biedota musi korzystać z pomocy socjalnej państwa

Eliza Sarnacka-Mahoney

korespondencja z USA