Jak organizować roboty publiczne wspólnie z przedsiębiorcami

adwokat w kancelarii Mamiński i Wspólnicy

@RY1@i02/2010/096/i02.2010.096.092.0005.001.jpg@RY2@

Marcin Mamiński, adwokat w kancelarii Mamiński i Wspólnicy

Organizowanie robót publicznych stanowi jedną z form aktywizacji osób bezrobotnych. Ich organizatorzy (np. gminy) nie muszą jednak sami bezpośrednio zatrudniać pracowników, mogą bowiem jedynie wskazać pracodawcę, u którego roboty publiczne będą wykonywane. Przedsiębiorca taki może w zamian liczyć na korzyści finansowe wynikające z faktu zawarcia umów o pracę z osobami bezrobotnymi.

Zgodnie z art. 57 ustawy z 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 nr 69, poz.415 z późn. zm.) starosta zwraca podmiotowi, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych przez okres do sześciu miesięcy część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne bezrobotnych w uprzednio uzgodnionej wysokości. Dofinansowanie nie może jednak przekraczać kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50 proc. przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia. Alternatywnie starosta może dokonywać na analogicznych zasadach zwrotu kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12 miesięcy skierowanych bezrobotnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak przeciętnego wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

Pamiętać jednakże należy, że w przypadku, gdy refundacja wynagrodzenia następuje na rzecz pracodawców prowadzących działalność gospodarczą, to stanowi ona pomoc publiczną. Warunkiem jej przyznania jest co do zasady sytuacja, w której utworzone miejsce pracy powoduje wzrost netto ogólnej liczby pracowników u danego pracodawcy oraz liczby pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej i bardzo niekorzystnej sytuacji w porównaniu ze średnią z ostatnich 12 miesięcy.

Ponadto pracownik zatrudniony w ramach pomocy w formie subsydiów płacowych na rekrutację pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji jest uprawniony do nieprzerwanego zatrudnienia przez okres 12 miesięcy, zaś pracownik znajdujący się w bardzo niekorzystnej sytuacji przez okres 24 miesięcy. Pracodawca może rozwiązać z takim pracownikami umowę o pracę tylko w przypadku naruszenia przez nich obowiązków pracowniczych. Kolejnym ograniczeniem jest maksymalna intensywność pomocy brutto na rekrutację. Nie może ona bowiem przekroczyć 50 proc. kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą.

Warunkiem organizacji robót publicznych jest złożenie przez organizatora takich robót wniosku do powiatowego urzędu pracy. Z punktu widzenia przedsiębiorcy istotne jest to, aby we wniosku został on wskazany jako pracodawca, u którego roboty te będą wykonywane. Do wniosku załączone powinno być oświadczenie, że pracodawca nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 1 pkt 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008.

Starosta obowiązany jest powiadomić wnioskodawcę o rozpatrzeniu wniosku i podjętej decyzji nie później niż w ciągu 30 dni. Następnie w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia zawrzeć z pracodawcą umowę, która powinna określać np. liczbę bezrobotnych, okres, na jaki zostaną zatrudnieni, oraz rodzaj i miejsce wykonywanych robót publicznych oraz niezbędne lub pożądane kwalifikacje bezrobotnych. Dodatkowo umowa powinna zawierać zobowiązanie do zwrotu otrzymanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi, w przypadku złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, że pracodawca nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, lub niedotrzymania obowiązku zatrudniania osób znajdujących się w szczególnie i bardzo niekorzystnej sytuacji przez okres przewidziany prawem. Wyjątkiem od obowiązku zwrotu jest sytuacja, w której bezrobotny rozwiązał umowę o pracę z własnej inicjatywy, a brak jest możliwości skierowania innego odpowiedniego bezrobotnego na utworzone miejsce pracy.

Niestety, w praktyce podmioty uprawnione do organizowania robót publicznych bardzo rzadko decydują się na współpracę z przedsiębiorcami prywatnymi, same zatrudniając bezrobotnych lub wskazując jako potencjalnego pracodawcę jedynie podmioty organizacyjnie z nimi powiązane. Ze względu na fakt, że staroście pozostawiony jest pewien stopień swobody co do decydowania o podmiotach, z którymi zawarta będzie umowa o organizację robót publicznych, w niektórych powiatowych urzędach pracy możliwość wykonywania takich prac u przedsiębiorców prywatnych bywa w ogóle wyłączona.

KS