Czy wielkość jednostki samorządowej ma wpływ na zatrudnianie osób niepełnosprawnych

@RY1@i02/2011/242/i02.2011.242.21700080c.802.jpg@RY2@

Luiza Klimkiewicz, specjalista ds. pomocy publicznej

Od 26 listopada, zgodnie z art. 13a ustawy o pracownikach samorządowych pierwszeństwo w zatrudnieniu na niekierowniczych stanowiskach urzędniczych przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się ona w gronie nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, którzy w ocenie komisji przeprowadzającej nabór spełniają wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe wskazane w ogłoszeniu o naborze. Kandydatury tej grupy osób są przedstawiane kierownikowi jednostki w celu zatrudnienia wybranego kandydata. Kierownik jednostki decyduje o zatrudnieniu w pierwszej kolejności osoby niepełnosprawnej, jeżeli w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jednostce, w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej ustawa o rehabilitacji), był niższy niż 6 proc.

Podstawową intencją ustawodawcy było z jednej strony ułatwienie niepełnosprawnym dostępu do pracy w administracji publicznej, a z drugiej ułatwienie zwolnienia się z wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych (PFRON) przez jednostki zatrudniające te osoby w związki z osiągnięciem 6-procentowego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Jednak przepisy normujące wspomnianą preferencję zostały sformułowane w taki sposób, że dotyczą nie tylko podmiotów zobowiązanych do wpłat na PFRON, co oznacza szerokie stosowanie wspomnianej preferencji.

Warto zwrócić uwagę na kilka kwestii. Po pierwsze, z przepisu tego nie wynika jednoznacznie, że wskaźnik ten ma być ustalany dla celów wpłat na PFRON. Po drugie, z art. 13a ust. 2 nie wynika, że sposób obliczenia wskaźnika ma uwzględniać dodatkowe obniżenia (np. w związku z zatrudnieniem osób o szczególnych schorzeniach). Po trzecie, w art. 13a ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych nie wskazano minimalnego stanu zatrudnienia ogółem, od którego należy obliczać ten wskaźnik. Oznacza to, że nie można domniemywać istnienia dodatkowych warunków odnoszących się do struktury zatrudnienia w jednostce, do której prowadzony jest nabór.

Obliczenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych odbywa się natomiast na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o rehabilitacji, który definiuje ten wskaźnik jako przeciętny miesięczny udział procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Dlatego wskaźnik ten ustala się dzieląc stan zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych.

Jeżeli przeciętny miesięczny stan osób niepełnosprawnych w etatach podzielony przez przeciętny miesięczny stan zatrudnienia ogółem w etatach w danej jednostce będzie mniejszy niż 0,06, to jednostka ta stosuje preferencje wynikające z art. 13a ustawy o pracownikach samorządowych.

Reasumując, niski, poniżej 25-etatowy poziom zatrudnienia ogółem w jednostce nie stanowi przeszkody do stosowania wspomnianej preferencji o ile jednostka nie osiągnęła 6-procentowego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Art. 13a ustawy o pracownikach samorządowych z 21 listopada 2008 r. (Dz.U. nr 223, poz. 1458 z późń. zm.).

Art. 2 pkt 6 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721).