Nie można zaskakiwać obywateli nową interpretacją prawa karnego

Trybunał Konstytucyjny wydał 26 czerwca orzeczenie w sprawie zgodności z Konstytucją art. 138 kodeksu wykroczeń, stwierdzając, że przepis ten w części zawierającej słowa „albo umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia świadczenia, do którego jest obowiązany”, jest niezgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Orzeczenie to jest bezpośrednim skutkiem tego, że wcześniej w głośnej sprawie łódzkiego drukarza prokurator generalny nie uzyskał akceptacji Sądu Najwyższego dla poglądu prawnego, że odmowa wykonania usługi, którą oferuje przedsiębiorca, może być uznana za spełniająca kryterium „uzasadnionej przyczyny”, o której mowa w tym przepisie, jeżeli wynika z pobudek religijnych lub światopoglądowych. SN oddalił w czerwcu 2018 r. kasację prokuratora generalnego (postanowienie II K 333/17), utrzymując tym samym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi i w konsekwencji wyrok sądu I instancji, w którym uznano, że umyślnie odmawiając wykonania usługi – plakatu dla jednej z fundacji środowiska LGBT – drukarz popełnił wykroczenie z art. 138 k.w. Od wymierzenia kary w tej sprawie jednak odstąpiono (pisałem o tej sprawie już dwukrotnie w „Prawniku” z 23 sierpnia 2016 r. i 7 sierpnia 2018 r.).

Ogólnie rzecz ujmując, TK uznał art. 138 k.w. za niezgodny z Konstytucją we wskazanej części z powodu braku precyzji znaczeniowej, zatem niezgodności z wymogiem określoności przepisów prawa.