Czy prawo pozwala chronić wizerunek w erze deepfake’ów?
Tehnologia deepfake stawia krajowe mechanizmy ochrony przed wyzwaniami, z którymi do tej pory nie musiały się mierzyć. Tempo rozpowszechniania treści generowanych przez AI wyprzedza możliwości szybkiej i skutecznej interwencji przewidzianej w obowiązujących procedurach prawnych.
W świetle jednolitego orzecznictwa wizerunek należy rozumieć jako zespół dostrzegalnych cech fizycznych człowieka, które składają się na jego indywidualny wygląd i umożliwiają identyfikację danej osoby wśród innych. Forma utrwalenia wizerunku oraz technika jego wykonania, np. fotografia, obraz czy karykatura, nie mają znaczenia.
Ochrona wizerunku w kodeksie cywilnym, prawie autorskim i RODO
Prawo do wizerunku podlega ochronie zarówno na gruncie art. 23 kodeksu cywilnego, jak i art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Choć oba przepisy odnoszą się do tego samego dobra osobistego, przewidują odmienny mechanizm ochrony. Stosując art. 81 u.p.a.p.p., należy wykazać, że doszło do rozpowszechniania wizerunku bez uprzedniej i stosownej zgody osoby na nim przedstawionej. Ochrona ta ma charakter formalny i obiektywny, gdyż każde sprzeczne z przepisem rozpowszechnienie wizerunku stanowi naruszenie prawa. Natomiast art. 23 k.c. koncentruje się na ochronie wizerunku jako dobra osobistego poprzez ocenę ingerencji w sferę wartości z nim związanych, takich jak: cześć, dobre imię oraz prywatność. Osoba, której takie naruszenie dotyczy, może kierować w stosunku do naruszyciela roszczenia na podstawie art. 24 k.c. Ochrona ta nie wyklucza dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych czy roszczenia o wydanie przez naruszyciela uzyskanej z tego tytułu korzyści (art. 405 k.c.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.