Know-how może być przedmiotem umowy sprzedaży

@RY1@i02/2013/009/i02.2013.009.183001200.802.jpg@RY2@

Tomasz Kański radca prawny, partner w kancelarii Sołtysiński, Kawecki & Szlęzak

Przez know-how w polskim prawie rozumie się poufne informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Według art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tajemnica przedsiębiorstwa to nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa i inne informacje posiadające wartość gospodarczą, wobec których przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich poufności. Podobnie definiuje know-how unijne rozporządzenie nr 772/2004 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii. Za know-how uznaje pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są: niejawne (czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne), istotne (czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych daną umową), zidentyfikowane (czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności).

Komentatorzy wskazują, że know-how mogą stanowić np. niechronione jeszcze prawami wyłącznymi (przed ich publikacją) wynalazki, wzory użytkowe lub zdobnicze czy znaki towarowe, a także plany techniczne, wyniki eksperymentów lub badań, listy klientów, sposoby sprzedaży lub marketingu danych produktów, zasady organizacji pracy lub świadczenia określonych usług, metody kontroli jakości towarów i usług itp.

Przyjmuje się, że know-how powinien być odpowiednio opisany i utrwalony. Jest to szczególnie istotne w przypadku rozporządzania nim. Nie ma bowiem wątpliwości, że know-how może być przedmiotem obrotu prawnego i stanowić np. przedmiot umowy sprzedaży lub aportu. Wtedy istotne jest należyte udokumentowanie informacji, które składają się na zbywany know-how i zapewnienie jego dalszej poufności.

not. KT