Większa ochrona dla pieniędzy złożonych w banku

Nadal depozyty osób fizycznych, prawnych (w tym jednostek samorządu terytorialnego), a także jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli mają one zdolność prawną (np. handlowych spółek osobowych oraz szkolnych kas oszczędnościowych i pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych), objęte są obowiązkowym systemem gwarantowania przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Oznacza to, że pieniądze osób prywatnych i przedsiębiorców złożone w banku w Polsce są całkowicie bezpieczne – nawet w razie ogłoszenia upadłości banku – do równowartości 50 tys. euro (łącznie z odsetkami naliczonymi zgodnie z umową). Ochrona należy się od daty wniesienia środków, niezależnie, czy depozyt opiewa na złote czy na walutę obcą. Dotyczy ona także należności wynikających z czynności bankowych, jeśli operacja została dokonana przed datą zawieszenia działalności banku. Kwota gwarantowana obliczana jest od sumy środków ulokowanych na wszystkich rachunkach danej osoby (np. na lokatach terminowych, bieżących, oszczędnościowo-rozliczeniowych). A jeśli bank prowadzi rachunek wspólny, to każdemu ze współposiadaczy przysługuje odrębna kwota gwarantowana do wysokości gwarancji.

Zmiana ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym i prawa bankowego umożliwiła – w myśl ustaleń Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z 11 marca 2009 r. zmieniającej Dyrektywę 94/19/WE w sprawie systemów gwarantowania depozytów w odniesieniu do poziomu gwarancji oraz terminu wypłaty – podjęcie współpracy między systemami gwarancji depozytów. System gwarancji depozytów chroni bowiem – co do zasady – nie tylko deponentów w państwie Wspólnoty, w którym bank uzyskał pozwolenie na prowadzenie działalności (w państwie pochodzenia), lecz również deponentów, którzy mają depozyty w oddziale tego banku w innym państwie członkowskim (w państwie przyjmującym). Jeżeli zaś system gwarancji depozytów państwa przyjmującego oferuje wyższy poziom pokrycia niż system kraju pochodzenia, oddział może przyłączyć się do systemu kraju przyjmującego. Dzięki temu jego placówki mogą oferować takie samo zabezpieczenie jak banki, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności w kraju przyjmującym (klauzula topping up). Jednocześnie przyznano Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu uprawnienia do przekazywania podmiotom, z którymi współpracuje, informacji chronionych polskim prawem. Bo choć dotychczas prezes Zarządu BFG miał na podstawie prawa bankowego dostęp do informacji stanowiących tajemnicę bankową, to jednak nie było mu wolno przekazywać ich dalej. Nowe przepisy, by zachować równowagę konkurencyjną, nałożyły też nie tylko na polskie banki, ale i na oddziały banków zagranicznych obowiązek informowania klientów i osób zainteresowanych skorzystaniem z ich usług o systemie ochrony depozytów. Tak więc instytucje finansowe objęte systemem BFG muszą informować o swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej i o szczegółach gwarancji, wskazując przede wszystkim maksymalną wysokość gwarancji i komu się ona należy. O braku ochrony gwarancyjnej informują natomiast wtedy, kiedy klient lub potencjalny klient nie może liczyć na ochronę depozytu, ponieważ jest, powiedzmy, domem maklerskim, funduszem emerytalnym, inwestycyjnym czy ubezpieczycielem. Tego rodzaju informacje powinny być zawarte również w umowach. Oddziały banków zagranicznych udzielają tych samych informacji co banki polskie. Jeżeli zaś nie należą do obowiązkowego polskiego systemu ochrony, muszą podać do wiadomości klienta, że jego pieniądze nie będą chronione przez BFG. Z punktu widzenia banku ważne jest również, że informacje o gwarancjach nie mogą być wykorzystywane w celach reklamowych. Dla klientów natomiast istotne jest skrócenie okresu, o który może być przedłużony termin wypłaty, gdy bank popadłby w tarapaty i musiałaby zostać uruchomiona gwarancja. Zamiast maksymalnie 6 miesięcy czas ten będzie wynosił nie więcej niż 10 dni roboczych. W związku z tym do 7 dni został również skrócony okres na rozpatrzenie przez sąd upadłościowy wniosku o przedłużenie terminu wypłat.