Ingerencja przedstawicieli ma swoje granice
Spółka łotewska delegowała pracowników do Szwecji celem wykonywania usług budowlanych. Działania te spotkały się z dezaprobatą szwedzkich związków zawodowych, które zażądały zawarcia przez spółkę łotewską układu zbiorowego pracy, który gwarantowałby pracownikom łotewskim co najmniej wynagrodzenie w średniej wysokości w sektorze budowlanym w Szwecji. Na podstawie prawa szwedzkiego szwedzkie związki zawodowe przeprowadziły także akcję protestacyjną celem skłonienia pracodawcy łotewskiego do takiego działania. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (TSWE) zmierzył się z problemem określenia zakresu działalności protestacyjnej związków zawodowych w kontekście wspólnotowej swobody świadczenia usług.
Postępowanie przed trybunałem cieszyło się zainteresowaniem z uwagi na precedensowy charakter sprawy. W pierwszej kolejności trybunał wskazał, że dyrektywa 96/71/WE dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług nie może być przywoływana przez związki zawodowe do prób narzucenia przedsiębiorcom zagranicznym wyższych wynagrodzeń niż minimalne, określone w przepisach ww. dyrektywy. Państwa członkowskie implementujące dyrektywę nie są uprawnione do ograniczania swobody świadczenia usług przez zwiększenie obowiązujacych norm ochorny minimalnej.
Trybunał dokonał także oceny działań szwedzkiego związku zawodowego. Stwierdził istotną kwestię. Otóż akcje zbiorowe związków zawodowych nie mogą być oceniane w oderwaniu od art. 49 Traktatu Wspólnot Europejskich (TWE), który statuuje swobodę świadczenia usług w ramach Wspólnoty Europejskiej. W tym też kontekście trybunał uznał, że próby zmuszenia przedsiębiorcy państwa obcego do przystąpienia do układu zbiorowego pracy w danym sektorze, przewidującego bardziej korzystne warunki zatrudnienia niż ustawowe, stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 TWE.
Akcje zbiorowe w celu ochorny pracowników delegowanych nie powinny stanowić ingerencji w swobodę świadczenia usług, tym bardziej że dyrektywa o delegowaniu pracowników wskazuje na konkretne wymogi prawne minimalne, które muszą być spełnione przez pracodawcę wysyłającego. Trybunał też zaznaczył, że wymuszanie przez związki zawodowe negocjacji płacowych nie może być uzasadnione ochroną praw podstawowych. Co więcej, odmienne traktowanie przedsiębiorców z innego panstwa członkowskiego niż przedsięborców krajowych - którzy nie są zobligowani do zawarcia układów zbiorowych pracy - może stanowić przejaw dyskryminacji przedsiębiorców obcych.
Powyższe wyjaśnienia trybunału wyznaczają w praktyce granice działań związkowych, wskazując, że związki zawodowe winny działać w poszanowaniu swobód traktatowych (wyrok TSWE z 18 grudnia 2007 r.).
@RY1@i02/2013/235/i02.2013.235.21700100a.802.jpg@RY2@
Joanna Jasiewicz, adwokat, kancelaria Gide Loyrette Nouel, doktorant w Zakładzie Prawa Pracy INP PAN
Joanna Jasiewicz
adwokat, kancelaria Gide Loyrette Nouel, doktorant w Zakładzie Prawa Pracy INP PAN
Podstawa prawna
Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U.UE.L. z 1997 r. poz. 18, nr 1).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu