E-mail to nie adres pocztowy

Sprawa dotyczyła bezprawnego rozpowszechniania na YouTubie filmów, do których prawa posiada w Niemczech dystrybutor Constantin Film (chodzi m.in. o „Straszny film 5”). Zanim zablokowano do nich dostęp, zdążyło je obejrzeć kilkadziesiąt tysięcy osób. Dystrybutor chciałby pozwać użytkowników, którzy umieścili te filmy, ale, żeby to zrobić, musiałby ustalić ich tożsamość. W tym zaś mogłyby pomóc dane takie jak adres e-mail, numer telefonu i IP urządzenia. Przekazania tych informacji zażądał od Google’a, właściciela platformy YouTube. Ten jednak odmówił. Przed niemieckimi sądami zapadły różne orzeczenia, a teraz sprawa czeka na rozstrzygnięcie przez Federalny Trybunał Sprawiedliwości. Ten poprosił o zajęcie stanowiska TSUE. A to dlatego, że choć pozew o nakazanie ujawnienia wspomnianych danych opiera się na niemieckim prawie, to chodziło o przepisy implementujące unijną dyrektywę 2004/48/WE w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej. W art. 8 wymaga ona, aby sądy mogły nakazywać podanie informacji na temat pochodzenia towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej, w tym nazw i adresów naruszycieli. Pytanie, czy w tym sformułowaniu mieści się również adres poczty elektronicznej, numer telefonu i IP urządzenia.

TSUE odpowiedział na to pytanie przecząco. Jego zdaniem art. 8 dyrektywy dotyczy tylko klasycznego adresu, czyli miasta, ulicy, numeru domu. Nie można tej regulacji rozciągać na inne dane umożliwiające identyfikację naruszyciela. Wynika to już choćby z potocznego rozumienia adresu. Dodatkowo analiza procesu legislacyjnego wskazuje, że unijny ustawodawca właśnie to klasyczne rozumienie adresu miał na myśli przy uchwalaniu dyrektywy. „Uchwalając dyrektywę 2004/48 prawodawca Unii opowiedział się za minimalną harmonizacją w odniesieniu do ogólnego egzekwowania praw własności intelektualnej. Harmonizacja ta ogranicza się zatem do jasno określonych informacji w art. 8 ust. 2 niniejszej dyrektywy” – napisano w uzasadnieniu wyroku.