Przedłużający się pat wokół planu odbudowy wymaga od Polski radykalnego kroku
K omisja Europejska ciągle nie zatwierdziła przedłożonego przez polski rząd (30 kwietnia br.) Krajowego Planu Odbudowy. To zaś jest warunkiem wypłaty przysługujących Polsce środk ó w z Funduszu Odbudowy i transformacji europejskich gospodarek po pandemii koronawirusa SARS-CoV-2. Tajemnicą poliszynela jest to, że brak decyzji KE wynika z r ó żnic, jakie powstały między Polską a UE w kwestii reformy wymiaru sprawiedliwości oraz nadrzędności polskiej konstytucji wobec prawa UE, i stanowi formę nacisku mającego na celu wymuszenie na Polsce określonych, oczekiwanych przez KE decyzji.
Fundusz Odbudowy został powołany decyzją Rady Europejskiej z 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych UE. Decyzja ta odwołuje się z kolei do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z 12 lutego 2021 r. ustanawiającego Instrument UE na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności. Na podstawie tego rozporządzenia KE miała dwa miesiące na ocenę i zatwierdzenie polskiego planu (art. 19 ust. 1). Przy czym kryteria tej oceny stanowią w istocie wymogi charakteryzujące sam plan odbudowy (art. 18 ust. 4 lit. a‒t). Etap uzgodnień z KE dotyczący treści polskiego planu odbudowy został już pozytywnie zakończony, a mimo to nie został on zatwierdzony.
Decyzja Rady wciela w życie uzgodnienia polityczne podjęte na posiedzeniu 17‒21 lipca 2020 r. Zarówno te uzgodnienia, jak i wydanie decyzji wymagały jednomyślności Rady, następnie decyzja ta musiała zostać (także jednomyślnie) zatwierdzona przez państwa członkowskie zgodnie z ich wymogami konstytucyjnymi (art. 311 Traktatu o funkcjonowaniu UE). W efekcie KE uzyskała „wyjątkowe, tymczasowe i ograniczone uprawnienie” (motyw 22) do zaciągnięcia pożyczki do wysokości 750 mld euro (art. 19 ust. 1 lit. a). Decyzja wyróżnia także tzw. nowe, obok tradycyjnych, zasoby własne UE (art. 2). Te tradycyjne pochodzą m.in. z opłat, składek, kwot dodatkowych lub wyrównawczych, ceł pobieranych na podstawie wspólnej taryfy celnej oraz wpływy z VAT. Z kolei wpływy z nowych zasobów własnych mają zostać wykorzystane do spłaty zaciągniętej pożyczki i prowadzić do obniżenia składki rocznej państw członkowskich (motyw 6). Do nowych zasobów własnych zaliczono opłatę z tytułu niepoddanych recyklingowi odpadów z tworzyw sztucznych oraz opłatę od tzw. śladu węglowego (która w założeniu ma dostosowywać ceny na granicach z uwzględnieniem emisji CO2), a także opłatę cyfrową (motyw 8).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.