Trybunał głowi się, jak zatrzasnąć obrotowe drzwi

Sprawa dotyczy Polaka, który wyjechał do Holandii. Po kilku miesiącach tamtejszy sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa stwierdził, że Polak mieszka w tym kraju nielegalnie, ponieważ nie spełnia już wymogów określonych w art. 7 dyrektywy pobytowej. Wynika z niego, że obywatel Unii może przebywać w innym państwie członkowskim przez okres dłuższy niż trzy miesiące, jeżeli np. jest studentem, pracownikiem najemnym, osobą pracującą na własny rachunek albo też posiada wystarczające zasoby dla siebie i członków swojej rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej kraju przyjmującego. Holenderski sekretarz nakazał więc Polakowi opuszczenie terytorium państwa. Uwzględnił również fakt, że policja dość regularnie zatrzymywała go za kradzieże sklepowe i kieszonkowe.

Sekretarz wyznaczył termin czterech tygodni na dobrowolny wyjazd, po upływie którego Polak może zostać wydalony z powodu nielegalnego pobytu. Mężczyzna jednak sam opuścił Holandię, udał się do przyjaciół w Niemczech, tuż za holenderską granicą. Jednak po niespełna miesiącu pracownicy supermarketu w Holandii zatrzymali go, zarzucając mu kradzież. Został umieszczony w ośrodku detencyjnym w celu wydalenia do kraju pochodzenia. Polak sprzeciwił się tej decyzji i wniósł o odszkodowanie. Wskazał, że miał prawo do legalnego pobytu w Holandii. Zastosował się do pierwszej decyzji o wydaleniu, a nie było w niej zaznaczone, jak długo nie będzie mógł wrócić. Polak wskazał, że prawo do przyjazdu do państwa członkowskiego wynika z art. 6 dyrektywy pobytowej. Zgodnie z nim przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy obywatel Unii posiada prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego bez wypełniania jakichkolwiek warunków i formalności innych niż posiadanie ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.