Standardy ochrony praw człowieka w czasie pandemii COVID-19
Pandemia COVID-19, oprócz bezprecedensowego wyzwania w dziedzinie ochrony zdrowia, stanowiła również pole doświadczalne dla prawa. Legislacja „covidowa”, wprowadzona bardzo często z naruszeniem standardów ochrony praw i wolności człowieka, do tej pory wywołuje prawne i społeczne reperkusje i kontrowersje. Również zakres zawieszania czy ograniczania obowiązujących gwarancji był – i nadal jest – kontestowany. Pokłosiem tych zagadnień zajmował się w ostatnich tygodniach również Europejski Trybunał Praw Człowieka, rozstrzygając w dwóch sprawach, w których pandemia COVID-19 i sposób reakcji na nią władz krajowych pozostawały w centrum skarg.
Pierwszą ze skarg (S.M. przeciwko Włochom, skarga nr 16310/20) złożył obywatel Włoch, który podczas pandemii pozostawał w zakładzie karnym. Jest nosicielem wirusa HIV oraz cierpi na wiele powiązanych chorób, w tym wirusowe zapalenie wątroby typu C. Powołując się na art. 2 (prawo do życia) i 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości, S.M. zarzucił włoskim władzom, że nie podjęły odpowiednich kroków w celu uchronienia go przed zarażeniem się wirusem SARS-CoV-2 podczas pozbawienia wolności, które w tej sytuacji pandemicznej samo w sobie stanowiło naruszenie konwencji.
Skarżący był w przeszłości skazywany za wiele różnych przestępstw, jednak kary pozbawienia wolności były czasowo zawieszane ze względu na jego stan zdrowia. Podczas trwania jednego z okresów zawieszenia kary, w trakcie kontroli, policja stwierdziła, że skarżący bezprawnie zajmuje mieszkanie i przebywa w złych warunkach sanitarnych. Ponieważ nie miał on żadnego alternatywnego miejsca zamieszkania, we wrześniu 2019 r. sąd zawiesił środek w postaci aresztu domowego. Już w październiku, na skutek pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego, sąd w Mediolanie przywrócił wobec skarżącego areszt domowy, który miał być wykonywany w ośrodku dla osób z niepełnosprawnościami. Ze względu na zachowanie i ucieczki S.M. ośrodek ten odmówił jego dalszego zakwaterowania i w grudnia 2019 r. sąd potwierdził zatrzymanie skarżącego w więzieniu, uchylając środek w postaci aresztu domowego. Zwrócił się jednocześnie do więziennej służby medycznej o ponowną ocenę stanu zdrowia S.M. i – w razie potrzeby – do współpracy ze służbą zdrowia w celu znalezienia alternatywnej placówki, w której mógłby przebywać.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.