Międzynarodowy znak towarowy podlega ochronie w UE

W systemie wspólnotowych znaków towarowych międzynarodowe znaki towarowe korzystają z jednolitej ochrony i wywołują skutki na całym terytorium Wspólnoty Europejskiej – orzekł Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) w wyroku z 2 lipca 2009 r. w sprawie Zino Davidoff SA / Bundesfinanzdirektion.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez spółkę Davidoff w ramach sporu, który prowadziła ona z niemiecką administracją celną. Spółka ta domagała się zatrzymania na granicy Niemiec towarów podejrzanych o podrabianie jej dwunastu znaków towarowch objętych rejestracją międzynarodową. Niemiecki organ oddalił wniosek spółki, argumentując, że rozporządzenie regulujące działania organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej (rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003) przewiduje, że prawo do zwrócenia się z takim wnioskiem do władz celnych państwa członkowskiego mają jedynie uprawnieni z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, a nie jak Davidoff – ze znaku międzynarodowego, uregulowanego umową międzynarodową – tzw. porozumieniem madryckim, a nie wspólnotowym aktem prawnym. Sąd niemiecki zapytał ETS, czy rozporządzenie nr 1383/2003 pozwala uprawnionemu z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego domagać się, na równi z właścicielem wspólnotowego znaku towarowego, podjęcia działań przez organy celne również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym złożył on wniosek.

ETS zwrócił uwagę, że rozporządzenie nr 1383/2003 zostało przyjęte po przystąpieniu przez Wspólnotę do protokołu do porozumienia madryckiego na mocy decyzji 2003/793. Zgodnie z art. 4 ust. 1 protokołu ochrona znaku towarowego objętego rejestracją międzynarodową we wszystkich umawiających się stronach wskazanych przez uprawnionego do tego znaku jest taka sama, jak gdyby znak został zarejestrowany przez urząd tej umawiającej się strony. Motyw 8 rozporządzenia nr 1992/2003 stanowi, że rozporządzenie to przewiduje środki, które są niezbędne do nadania mocy obowiązującej przystąpieniu Wspólnoty Europejskiej do protokołu. Podkreśla ono w szczególności, że uprawnionym z rejestracji międzynarodowej na mocy protokołu należy zezwolić na domaganie się ochrony ich znaków towarowych w ramach systemu wspólnotowych znaków towarowych. Oznacza to, że międzynarodowa rejestracja znaku wskazującego Wspólnotę Europejską ma ten sam skutek co rejestracja znaku jako wspólnotowego znaku towarowego. ETS podkreślił, że prawodawca wspólnotowy pragnął w ten sposób zrównać znaki objęte rejestracją międzynarodową ze wspólnotowymi znakami towarowymi pod względem wywoływanych przez nie skutków. ETS uznał zatem, że należy bezwzględnie dopuścić, by – zgodnie z wolą prawodawcy wspólnotowego wyrażoną w rozporządzeniu nr 1992/2003 – również uprawniony z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego mógł domagać się podjęcia działań przez organy celne również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym złożył on wniosek.