Kobiety w ciąży nie mogą mieć mniej praw niż inni pracownicy

Luksemburski kodeks pracy, do którego wprowadzono zasady zawarte w Dyrektywie 92/85/EWG, zakazuje rozwiązywania umów o pracę z kobietą w ciąży, jeżeli jest to potwierdzone zaświadczeniem lekarskim. W ten sam sposób chroni ją przez 12 tygodni po porodzie. Jednak pracownica, z którą rozwiązano stosunek pracy w czasie ciąży, miała tylko 15 dni od chwili rozwiązania umowy na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności tej czynności i o przywrócenie do pracy.

Virginie Pontin, która była zatrudniona w luksemburskiej spółce T?Comalux, została zwolniona 25 stycznia 2007 r. Doręczono jej pismo wypowiadające pracę ze skutkiem natychmiastowym z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków. Następnego dnia Pontin poinformowała firmę, że jest w ciąży i że wypowiedzenie umowy było nieważne. Pracodawca nie zareagował na to, więc zwolniona uznała rozwiązanie umowy za nieprawidłowe. 18 kwietnia 2007 r. wniosła do luksemburskiego sądu pracy skargę o stwierdzenie nieważności rozwiązania stosunku pracy. Tribunal du travail d''Esch-sur-Alzette zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) o ustalenie, czy krajowe przepisy uzależniające skuteczne wniesienie pozwu przez kobietę w ciąży od dotrzymania 15-dniowego terminu na wniesienie skargi, nie są sprzeczne z prawem UE. Oczekiwał też oceny, czy regulacje krajowe mogą pozbawiać zwolnione ciężarne możliwości wniesienia przeciwko pracodawcy skargi o odszkodowanie, skoro przysługuje ona każdemu innemu pracownikowi w podobnej sytuacji.

ETS orzekł, że 15 dni - jak w Luksemburgu - to termin zbyt krótki, by skutecznie zasięgnąć porady prawnej, po czym sformułować i złożyć skargę o stwierdzenie nieważności wypowiedzenia, a także o przywrócenie do pracy. Dlatego jest on sprzeczny, z dyrektywą 92/85. ETS podkreślił, że kilka dni może upłynąć, zanim kobieta w ciąży dostanie pismo informujące ją o wypowiedzeniu, ponieważ w Luksemburgu termin zaczyna biec od momentu złożenia w urzędzie pocztowym pisma, a nie od daty otrzymania go. Wyłączenie skargi o odszkodowanie stanowi natomiast ograniczenie środków prawnych, z których korzystają inni pracownicy. Stanowi to dyskryminację w rozumieniu Dyrektywy 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn. Tymczasem kobiety w ciąży powinny korzystać w państwach UE ze skutecznej ochrony sądowej.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk

Podstawa

Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 29 października 2009 r. w sprawie C-63/08 Virginie Pontin / T-Comalux SA.