Dziennik Urzędowy UE L 79

Rady (WE) nr 246/2009 z 26 lutego 2009 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych pomiędzy kompaniami żeglugi liniowej (konsorcja) (Wersja skodyfikowana)

● 20 dnia po opublikowaniu. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisja może, w drodze rozporządzenia oraz zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską uznać, że zakaz wszelkich porozumień ograniczających lub zakłócających konkurencję nie ma zastosowania do określonych kategorii porozumień zawieranych między przedsiębiorcami, do decyzji związków przedsiębiorstw oraz praktyk uzgodnionych, które mają na celu promocję lub nawiązanie współpracy w zakresie wspólnego świadczenia usług transportu morskiego między kompaniami żeglugi liniowej. Chodzi o racjonalizację ich działalności za pomocą uzgodnień technicznych, operacyjnych lub handlowych (konsorcja). Wyjątek będzie nadal stanowić zakaz kartelu cenowego. Rozporządzenia takie mogą obowiązywać przez pięć lat od wejścia w życie. Niewykluczony jest też przepis, który będzie stanowił, że rozporządzenie będzie stosowane ze skutkiem retroaktywnym do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które obowiązywały w dniu jego wejścia w życie.

Komisji (WE) nr 248/2009 z 19 marca 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie notyfikacji dotyczących uznawania organizacji producentów, ustalania cen oraz interwencji w zakresie organizacji wspólnego rynku produktów rybołówstwa i akwakultury (Przekształcenie)

● 20 dnia po opublikowaniu. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od rozpoczęcia każdego roku połowowego państwa członkowskie przekazują Komisji informacje określone w art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach wyładowanych, sprzedanych, wycofanych oraz przewożonych przez ich terytorium wraz z wartością ilości sprzedanych w każdym kwartale w różnych regionach. Czynią to nie później niż siedem tygodni od dnia zakończenia danego kwartału. W ciągu trzech miesięcy od zakończenia każdego roku państwa członkowskie dostarczają Komisji informacji, które umożliwią określenie kosztów działań technicznych wymaganych do stabilizacji rynku oraz składowania produktów akwakultury.

Komisji (WE) nr 249/2009 z 23 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 w zakresie korygowania opłat na rzecz Europejskiej Agencji Leków w oparciu o stopę inflacji

● następnego dnia po opublikowaniu, tj. 26 marca 2009 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Stosuje się je od 1 kwietnia 2009 r. Nie ma zastosowania do ważnych wniosków, będących w trakcie rozpatrywania 1 kwietnia 2009 r.

Ponieważ dochody Europejskiej Agencji Leków składają się ze składki pochodzącej ze Wspólnoty oraz opłat wnoszonych do Agencji przez przedsiębiorstwa, podniesiono płaty związane z procedurami wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi. Przewidziano, że Komisja będzie dokonywać przeglądu opłat na rzecz Agencji i aktualizować je w oparciu o wysokość wskaźnika inflacji ze skutkiem od 1 kwietnia każdego roku.

Komisji z 24 marca 2009 r. ustanawiająca warunki odstępstwa dla skrzyń i palet z tworzyw sztucznych w odniesieniu do poziomów stężenia metali ciężkich ustanowionych w Dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 1959)

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Metale ciężkie to ołów, kadm, rtęć oraz chrom sześciowartościowy. Chodzi więc, by nie wprowadzano niedopuszczalnych dawek (wyższych ponad normy dotyczące innych produktów) metali ciężkich do składu chemicznego opakowań lub ich składników jedynie po to, by zapewnić opakowaniom dobry wygląd lub jakość. Skrzynie i palety z tworzyw sztucznych zawierające nadmierną ilość metali ciężkich mają być wytwarzane lub reperowane w kontrolowanym procesie recyklingu.