Zezwolenie na pobyt czasowy w wypadku zagrożenia

465/07

/ Staatssecretaris van Justitie

Głównym celem Dyrektywy 2004/83/WE jest zapewnienie, z jednej strony, aby państwa członkowskie stosowały wspólne kryteria do identyfikowania osób rzeczywiście potrzebujących międzynarodowej ochrony, a z drugiej strony, aby we wszystkich państwach członkowskich był dostępny minimalny poziom świadczeń dla takich osób.

13 grudnia 2006 r. małżonkowie Elgafaji zwrócili się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w Holandii, dołączając do tego wniosku dowody mające na celu udowodnienie rzeczywistego ryzyka, na które byliby oni narażeni w przypadku wydalenia do państwa pochodzenia, czyli Iraku. Właściwy minister odmówił wydania zezwolenia na pobyt czasowy małżonkom Elgafaji. Minister uznał, że nie wykazali oni wystarczająco okoliczności, na które się powoływali, i w związku z tym nie udowodnili istnienia rzeczywistego ryzyka poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia, na które, jak twierdzili, byliby narażeni w państwie pochodzenia.

W następstwie oddalenia ich wniosków małżonkowie Elgafaji wnieśli skargę do sądu, która została uwzględniona. Sąd zwrócił się o interpretację dyrektywy do Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu. Trybunał uznał, że krzywda zdefiniowana w dyrektywie jako: poważne i zindywidualizowane zagrożenie życia i integralności osoby cywilnej dotyczy ryzyka krzywdy o charakterze bardziej ogólnym niż dwa pozostałe rodzaje krzywdy zdefiniowane w tej dyrektywie, obejmujące sytuacje, w których wnioskującemu o ochronę uzupełniającą konkretnie grozi ryzyko krzywdy określonego rodzaju.

Mowa jest tu raczej szerzej o zagrożeniu życia lub integralności osoby cywilnej niż o określonych aktach przemocy. Ponadto Trybunał dodał, że w ramach indywidualnej oceny wniosku o przyznanie ochrony mogą w szczególności być wzięte pod uwagę:

zasięg geograficzny przemocy nieselektywnej i rzeczywiste miejsce pobytu w tym państwie,

istnienie, w danym przypadku, istotnej przesłanki rzeczywistego ryzyka, takiego jak fakt, że wnioskodawca już doznał poważnej krzywdy albo był bezpośrednio zagrożony jej wystąpieniem.

Dlatego też właściwe przepisy dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że istnienie poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia życia lub integralności osoby wnoszącej o ochronę uzupełniającą nie jest uzależnione od przedstawienia dowodu na to, że stanowi ona konkretny cel przemocy ze względu na elementy charakteryzujące jej sytuację osobistą.

Co więcej, istnienie takiego niebezpieczeństwa może wyjątkowo zostać stwierdzone, jeżeli przemoc nieselektywna charakteryzująca trwający konflikt zbrojny - której oceny dokonują właściwe organy krajowe rozpatrujące wniosek o przyznanie ochrony uzupełniającej lub sąd państwa członkowskiego, do którego przekazano do rozpatrzenia odmowę przyznania takiej ochrony - osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, będzie zagrożona.