Wynajęcie domu na lato pod lupą Unii

Okresowe odpłatne korzystanie z nieruchomości, czyli po angielsku timesharing (termin został przeniesiony do innych języków), albo umowa o tzw. długoterminowy produkt wakacyjny, zostało na nowo uregulowane w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 stycznia 2009 r. (2008/122/WE) w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany. Akt ten wszedł w życie 24 lutego 2009 r. I choć każda dyrektywa wymaga wprowadzenia do polskiego porządku prawnego, to jednak skoro uchylona właśnie Dyrektywa 94/47/WE została implementowana przez ustawę z 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku [...], to zapewne wystarczy nowelizacja krajowego aktu tak, by rozszerzyć ochronę kupującego zgodnie z nową regulacją unijną.

Prawo międzynarodowe

Ważne jest, że również w Polsce strony mogą poddać swe stosunki umowne wybranemu przez siebie prawu, o ile pozostaje ono w związku z zobowiązaniem. Niemniej i dyrektywa, i polska ustawa to prawo bezwzględnie obowiązujące. Tym samym stronom nie wolno np. w umowie zmienić ani uchylić ich postanowień, po czym ustanowić dla siebie zasad z nimi sprzecznych.

Dyrektywa zaś, która stanowi, że poszczególne umowy nią objęte nie mogą umożliwiać obchodzenia jej przepisów, ma znaczenie nawet przed implementacją - m.in. dlatego że timesharing przeważnie ma charakter międzynarodowy. Polacy kupują bowiem możliwość korzystania w czasie wakacji z domów czy pokojów np. we Włoszech lub Hiszpanii, zaś Francuzi, powiedzmy, w Finlandii. A w dyrektywie zapisano, że konieczna jest pełna harmonizacja niektórych aspektów marketingu, sprzedaży i odsprzedaży praw z umów timeshare oraz wymiany praw wynikających z tego rodzaju kontraktów. Co więcej, państwa członkowskie nie powinny mieć możliwości utrzymywania ani wprowadzania do ustawodawstwa krajowego przepisów odbiegających od tych, które ustanowiono w dyrektywie.

Przedsiębiorca z konsumentem

Przepisy wspólnotowe dotyczą stosunków umownych przedsiębiorców z konsumentami. W Polsce do umów zawartych na co najmniej trzy lata i dotyczących uzyskiwania od przedsiębiorcy przez konsumenta prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego każdego roku, przez określony czas, stosuje się ustawę o ochronie nabywców, jeżeli wynika to z zasad zapisanych w prawie prywatnym międzynarodowym. Niemniej ona też jest aktem chroniącym osoby zawierające transakcje poza działalnością gospodarczą, w stosunkach z firmami oferującymi timesharing.

Jednocześnie warto pamiętać, że ustawa nie obowiązuje, gdy umowa z innym państwem (przeważnie spoza Unii), której Polska jest stroną, postanawia inaczej. O ile jednak kontrakt lub stosunek prawny podlega prawu obcemu, które nie zapewnia konsumentowi poziomu ochrony przewidzianego polską ustawą, o tyle przepisy tejże stosuje się, gdy nieruchomość położona jest w Polsce. Dzieje się tak również wtedy, kiedy nabywca ma miejsce zamieszkania w naszym kraju, względnie umowę zawarto po wręczeniu prospektu lub złożeniu oferty przez przedsiębiorcę w Polsce. Także właściwe jest prawo polskie, jeśli sfinalizowano umowę timesharingową w następstwie oferty nabywcy złożonej przedsiębiorcy w Polsce.