Niemcy zlekceważyły unijne prawo zamówień publicznych

Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej m.in. z mocy art. 10 Dyrektywy Rady 92/50/EWG z 18 czerwca 1992 r., odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 16 tej dyrektywy, gdy kraje związkowe nie publikowały ogłoszeń o wynikach procedury udzielania zamówień na publiczne usługi transportu ratunkowego i specjalistycznego transportu chorych i stosowały modele przetargowe obowiązujące w Saksonii-Anhalt, Nadrenii Północnej-Westfalii, Dolnej Saksonii i Saksonii.

W Niemczech organizacja usług ratunkowych należy do kompetencji krajów związkowych. Obowiązuje tam system dualny, który opiera się na rozróżnieniu między publicznymi usługami ratunkowymi (70 proc. tego rynku), których dotyczy spór, i świadczonymi na podstawie koncesji (30 proc. rynku). Skutkiem tego do Komisji Europejskiej wpłynęły skargi od przedsiębiorstw z siedzibą w innych państwach członkowskich UE na podpisywanie umów opiewających na miliony euro rocznie bez ogłaszania przetargów na poziomie UE. Komisja wniosła więc do Trybunału o stwierdzenie, że udzielając zamówień w dziedzinie publicznych usług transportu ratunkowego bez zachowania przejrzystości, bez publicznego zaproszenia do składania ofert i bez publikowania ogłoszeń o udzielonych zamówieniach, RFN uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy Dyrektywy Rady 92/50/EWG z 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi i Dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi oraz zasadom swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług ustanowionym w art. 43 WE i 49 WE. RFN odpowiedziała, że związek między usługami ratunkowymi i obroną cywilną, a także konieczność subwencjonowania transportu medycznego na terenach słabo zaludnionych przemawia za odstąpieniem od zasad prawa UE przy tego rodzaju zamówieniach publicznych.

Trybunał orzekł, że udział w ochronie zdrowia publicznego, do którego może być wezwana każda jednostka, nie wystarcza, by mówić w wypadku zamówień publicznych na transport medyczny o wykonywaniu władzy publicznej. Także systemy wynagradzania dostosowane do obszaru świadczenia usług transportu chorych nie wyjaśniają, w jaki sposób obowiązek ogłoszenia wyników procedury udzielania zamówień mógłby uniemożliwić wykonywanie zadań publicznych. RFN uchybiła więc zobowiązaniom państwa członkowskiego odnoszącym się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych w krajach związkowych.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk