Uboczne skutki ewolucji prawa

Dzieje się tak przede wszystkim z powodu bardzo szerokich definicji pojęcia "odpady" i pełnego nieufności podejścia do pozostałości z produkcji określonego produktu. Tak było w przypadku prawodawstwa unijnego, które począwszy od dyrektywy ramowej w sprawie odpadów z 1975 r. (75/442/EWG) aż do przyjęcia w 2008 r. dyrektywy w sprawie odpadów (2008/98/WE) nie było w stanie uporać się z problemem tzw. produktów ubocznych z procesu produkcyjnego, które to w sposób nie mający wiele wspólnego z racjonalnym gospodarowaniem zasobami naturalnymi kwalifikowane były do odpadów, podlegając tym samym restrykcjom co odpady. Tymczasem przeprowadzane badania, w tym toksykologiczne, konsekwentnie wykazywały, że niektóre z pozostałości poprodukcyjnych nie zagrażają zdrowiu ludzi lub środowisku. Sporą rolę w procesie uznawania pozostałości z produkcji za produkt uboczny, a nie odpad, odegrał Europejski Trybunał Sprawiedliwości.