Zabezpieczenie interesów sponsora w umowie z zagraniczną firmą

Pierwszym warunkiem zabezpieczenia interesów sponsora jest odpowiednie ukształtowanie wzajemnych praw i obowiązków odnoszących się do świadczeń głównych. Trzeba więc jasno i precyzyjnie określić to, co strony wzajemnie zobowiązują się sobie świadczyć. Warto także uzależnić świadczenie sponsora od rzetelnego wywiązywania się przez sponsorowanego z jego obowiązków.

W przypadku umów transgranicznych zaleca się również, by sponsorowany przeanalizował i przedstawił sponsorowi uwarunkowania prawne dotyczące reklamowania w jego państwie (chodzi przede wszystkim o zakazy reklamowania określonych towarów). Powinien przy tym wziąć na siebie odpowiedzialność za powstanie ewentualnych przeszkód prawnych.

Przede wszystkim jednak w umowach międzynarodowych trzeba uregulować właściwość prawa i jurysdykcję. Należy przy tym skorzystać z przepisu art. 25 par. 1 prawa prywatnego międzynarodowego (Dz.U. z 1965 r. nr 46, poz. 290 ze zm.) i określić polskie prawo jako właściwe dla zawartej umowy. Jest to szczególnie ważne wobec faktu, że umowa sponsoringu jest nienazwana. To bowiem dodatkowo będzie rodziło wątpliwość, według jakiego łącznika trzeba ustalić statut charakteru prawnego takiej umowy. Dokonanie wyboru prawa zminimalizuje zatem te trudności.

Jeżeli zaś chodzi o właściwość sądu, to zgodnie z polskimi przepisami generalnie polski sponsor powinien dochodzić swoich roszczeń od ukraińskiego sponsorowanego przed sądem ukraińskim (decyduje o tym ogólna zasada jurysdykcji sądów właściwych dla siedziby pozwanego). Niemniej art. 1104 par. 1 kodeksu postępowania cywilnego pozwala na zawarcie w umowie sponsoringu klauzuli poddającej mogące wyniknąć z niej sprawy o prawa majątkowe jurysdykcji sądów polskich. Jeśli zatem sponsor chce zapewnić sobie możliwość prowadzenia sporu z ukraińskim sponsorowanym przed sądem polskim, nie może zapomnieć o zawarciu stosownej umowy o jurysdykcję.

Strony mogą również dokonać zapisu na międzynarodowy sąd polubowny. Wynika to z Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, sporządzonej w Nowym Jorku 10 czerwca 1958 r. (Dz.U. z 1962 r. nr 9, poz. 41) oraz z Konwencji europejskiej o międzynarodowym arbitrażu handlowym, sporządzonej w Genewie 21 kwietnia 1961r. (Dz.U. z 1964 r. nr 40, poz. 270). W konsekwencji takiego zapisu strony zobowiążą się, że powstałe spory o prawa majątkowe poddadzą pod rozstrzygnięcie arbitrów wybranych i orzekających zgodnie z modelami ukształtowanymi w konwencjach. Trzeba bowiem pamiętać, że państwa-strony muszą uznawać orzeczenia wydane przez arbitrów, ograniczając możliwości odmowy do określonych przypadków. Nie można też zapominać, że przy rozstrzyganiu sporów o sponsoring zawsze istotne znaczenie mają zwyczaje.

@RY1@i02/2010/085/i02.2010.085.087.0005.001.jpg@RY2@

Szymon Topa, prawnik z Kancelarii Radców Prawnych Lech Obara i Współpracownicy w Olsztynie

Szymon Topa

prawnik z Kancelarii Radców Prawnych Lech Obara i Współpracownicy w Olsztynie