Jak wygrać ze sprzedawcą, który sprzedał nam wadliwy produkt

Czy komisant odpowiada za skradzione auto

@RY1@i02/2012/105/i02.2012.105.18300150e.811.jpg@RY2@

Takie sprawy oceniane są na podstawie ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego. Jeśli okaże się, że zakupiony w komisie samochód jest wadliwy, dojdzie do niezgodności towaru z umową. Obejmuje ona również wady prawne auta. Nabywca może w zależności od charakteru wady żądać doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę, chyba że jest ona niemożliwa lub wymaga nadmiernych kosztów. Sprzedawca ma obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego (demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia). Jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takim żądaniom w odpowiednim czasie lub gdy naprawa narażałaby kupującego na niedogodności, konsument ma prawo domagać się obniżenia ceny albo odstąpić od umowy. Nie może jednak odstąpić od umowy, gdy niezgodność towaru z umową jest nieistotna. Należy pamiętać, że obowiązek zbadania, czy pojazd nie ma np. sfałszowanych numerów identyfikacyjnych bądź czy nie został skradziony, spoczywa na właścicielu komisu, bo to on ma dostarczyć konsumentowi towar zgodny z umową.

Kupujący, który odstępuje od umowy, powinien złożyć oświadczenie sprzedawcy wadliwego auta. Jest on zobowiązany zwrócić sprzedawcy wszystko, co otrzymał od niego na mocy umowy. Może żądać nie tylko zwrotu tego, co sam świadczył, ale również naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania. Uprawnienia konsumenta są ograniczone czasowo. Sprzedający kradzione auto odpowiada za wady, które występowały w chwili zawierania umowy i w przypadku ich stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania auta kupującemu. Gdy przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, strony mogą ten termin skrócić, jednak nie poniżej roku. Kupujący traci swoje uprawnienia, jeżeli przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową nie zawiadomi o tym sprzedawcy.

Podstawa prawna

Ustawa z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 ze zm.).

Postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 2011 r., III CZP 50/11.

Czy można zareklamować towar z niepełną gwarancją

@RY1@i02/2012/105/i02.2012.105.18300150e.812.jpg@RY2@

Sposób dochodzenia należnych praw zależy od tego, czy czytnik został kupiony przez osobę fizyczną czy przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą. W pierwszym przypadku zastosowanie znajdą przepisy ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, w drugim postanowienia kodeksu cywilnego. Jeżeli zakupu dokonała osoba fizyczna, to sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jedynie w przypadku jej stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania tego towaru kupującemu. Termin ten biegnie na nowo w razie wymiany towaru. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, strony mogą ten termin skrócić, jednakże nie poniżej roku.

Przedsiębiorca może zareklamować wadę w terminie roku od dnia zakupu. Musi przy tym poinformować sprzedającego niezwłocznie po jej wykryciu. Jeżeli rzecz sprzedana ma wady, kupujący może od umowy odstąpić albo żądać obniżenia ceny. Z uprawnienia takiego nie można skorzystać, jeżeli sprzedawca niezwłocznie wymieni rzecz wadliwą na egzemplarz wolny od wad albo niezwłocznie wady usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona przez sprzedawcę lub naprawiana, chyba że wady są nieistotne.

W przypadku sprzedaży konsumenckiej udzielenie kupującemu gwarancji następuje bez odrębnej opłaty przez oświadczenie gwaranta zamieszczone w dokumencie gwarancyjnym lub reklamie, odnoszących się do towaru konsumpcyjnego. To ono określa obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego, gdy właściwość sprzedanego towaru nie odpowiada właściwości wskazanej w tym oświadczeniu. Sprzedawca udzielający gwarancji wydaje kupującemu wraz z towarem dokument gwarancyjny. Powinien on sprawdzić zgodność znajdujących się na towarze oznaczeń z danymi zawartymi w dokumencie gwarancyjnym oraz stan plomb i innych zabezpieczeń.

W dokumencie gwarancyjnym należy zamieścić dane potrzebne do dochodzenia roszczeń z gwarancji, w tym nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Polsce, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej. Powinno być w nim zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową. Jednak od 3 marca 2011 r. kupujący nie traci uprawnień wynikających z gwarancji również wówczas, gdy sprzedawca nie sprawdził zgodności znajdujących się na towarze oznaczeń z danymi, które zostały zawarte w dokumencie gwarancyjnym, oraz stanu plomb i innych zabezpieczeń.

Podstawa prawna

Ustawa z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Czy gwarancja chroni interesy kupującego

@RY1@i02/2012/105/i02.2012.105.18300150e.813.jpg@RY2@

Gdy zakupiony towar obarczony jest wadą, sprzedający ma kilka możliwości. Może skorzystać z uprawnień wynikających z rękojmi sprzedawcy, udzielonej gwarancji lub żądać odszkodowania za niewłaściwie wykonaną umowę sprzedaży (art. 471 kodeksu cywilnego). W praktyce to trzecie rozwiązanie znajdzie zastosowanie tylko wyjątkowo. Łatwiej bowiem nabywcy zakupionej rzeczy wykorzystać przysługujące mu uprawnienie dotyczące rękojmi lub gwarancji.

Należy pamiętać, że omawiane uprawnienia są ograniczone czasowo. W przypadku towarów sprzedawanych konsumentom sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru z umową w przypadku stwierdzenia jej przed upływem dwóch lat od chwili wydania towaru. O ważności gwarancji rozstrzyga zaś podmiot jej udzielający. W praktyce przyjmuje się, że rękojmia za wady rzeczy sprzedanej zapewnia minimum ochrony interesów kupującego.

Dodatkową formę zabezpieczenia interesów kupującego stanowi gwarancja jakości. Z przepisów prawa cywilnego wynika, że podstawową jej funkcją jest zapewnienie uprawnionemu z gwarancji niewadliwego korzystania z rzeczy sprzedanej przez określony czas. Oznacza to, że gwarant na podstawie udzielonej gwarancji bierze na siebie tylko część ryzyka ściśle określoną w dokumencie gwarancji. Ma on przy tym obowiązek naprawienia rzeczy, o ile jest ona możliwa. W omawianym przypadku o ocenie tego, czy odmowa uznania gwarancji była prawidłowa, rozstrzygnie treść dokumentu wystawionego przez gwaranta. W praktyce jednak większość udzielanych gwarancji nie chroni kupujących przed naprawą uszkodzonej rzeczy, w przypadku gdy do ich powstania przyczynił się sam użytkownik. Gdy jednak nie zgadza się on z oceną dokonaną przez serwis, może wezwać go w formie pisemnej do wykonania obowiązków wynikających z gwarancji. Gdy mimo to naprawa nie zostanie przeprowadzona, sprawę możemy skierować do sądu.

Podstawa prawna

Art. 13 ustawy z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 141, poz. 1176 z późn. zm.).

Czy można żądać zwrotu środków za wymianę części

@RY1@i02/2012/105/i02.2012.105.18300150e.814.jpg@RY2@

Podczas użytkowania pojazdu mogą się pojawić różnego rodzaju usterki, które są związane z normalną eksploatacją auta, np. zużycie klocków hamulcowych czy amortyzatorów. Gdy awaria wynika z normalnego użytkowania, sprzedający nie jest za nią odpowiedzialny. Gdy usterka dotyczy elementu, który w normalnych okolicznościach powinien działać (np. układu hamulcowego czy świateł), kupujący może dochodzić roszczeń na podstawie przepisów o rękojmi lub gwarancji. Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli sprzedany samochód ma wadę zmniejszającą jego wartość lub użyteczność. Będzie tak także, jeżeli rzecz nie ma właściwości, o których istnieniu zapewnił on kupującego, lub gdy auto zostało wydane kupującemu w stanie niezupełnym.

Należy jednak pamiętać, że sprzedawca nie odpowiada za wady nieistotne (spaloną żarówkę). Przy ocenie cechy istotności wady trzeba zwrócić uwagę na odpowiednie oczekiwania nabywcy auta związane z jego funkcjonowaniem, a nie tylko zobiektywizowany stan techniczny pojazdu w postaci jego niezdatności do zwykłego użytku lub bez wartości w znaczeniu funkcjonalnym.

Podstawa prawna

Art. 556 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Czy najpierw trzeba wezwać do zapłaty

@RY1@i02/2012/105/i02.2012.105.18300150e.815.jpg@RY2@

Wezwanie do zapłaty przesyłane przez wierzyciela ma na celu uzmysłowienie dłużnikowi, że w przypadku nieoddania określonej kwoty sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego. Jednocześnie chroni ono powoda przed poniesieniem jego kosztów. Zgodnie bowiem z kodeksem postępowania cywilnego zwrot kosztów należy się pozwanemu mimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał on powodów do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Innymi słowy, gdyby dłużnik na pierwszej rozprawie w sądzie uznał roszczenie, to koszty sądowe związane z postępowaniem poniósłby zamiast niego powód.

Podstawa prawna

Art. 101 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).

Łukasz Sobiech

dgp@infor.pl