Pracownik może reprezentować ZUS w sądzie

Oddziały ZUS, sądząc się z ubezpieczonymi, nie będą musiały ponosić dodatkowych kosztów związanych z opłacaniem radców prawnych czy adwokatów, którzy mieliby je reprezentować przed sądami.

ZUS odmówił ubezpieczonej wypłaty zasiłku chorobowego. Odwołała się od niekorzystnej dla siebie decyzji do sądu I instancji. Sędziowie uznali, że świadczenie jej się należy. ZUS niezadowolony z takiego obrotu sprawy złożył w terminie do sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Sąd I instancji odmówił jednak przygotowania takiego dokumentu, wskazując, że w tej sprawie zwrócił się pracownik ZUS niebędący radcą prawnym. Wcześniej osoba ta nie została dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika. Sprawa trafiła do sądu II instancji, który przed podjęciem decyzji zwrócił się z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego (SN).

Powodem wątpliwości były ostatnie wyroki SN dotyczące Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW. Zgodnie z nimi pracownik ZER niebędący radcą prawnym nie może być pełnomocnikiem procesowym w sprawach ubezpieczeniowych. Zdaniem sądu pytającego wyjaśnienia wymagała kwestia, czy na podstawie art. 390 par. 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm), pracownik oddziału ZUS niebędący radcą prawnym może być pełnomocnikiem procesowym w sprawach ubezpieczeniowych.

- ZUS jest państwową jednostką organizacyjną i posiada osobowość prawną. Nie może więc być porównywany do zakładu emerytalnego - mówi Aleksander Molas, radca prawny reprezentujący ZUS.

Podobnego zdania był także SN.

- Pracownicy oddziałów organu rentowego są pracownikami całego zakładu, a nie oddziału - mówi Halina Kiryło, sędzia SN.

Zdaniem sędziów pracownik może być więc pełnomocnikiem w sprawach ubezpieczeniowych. Sędziowie zwrócili także uwagę, że skala problemu jest ogromna. Zakładu emerytalnego dotyczy bowiem tylko niewielki odsetek spraw ubezpieczeniowych. Gdyby ZUS musiał w każdej sprawie ubezpieczeniowej wystawiać radców prawnych lub adwokatów, to koszty takiego obowiązku byłyby zdecydowanie wyższe.

Bożena Wiktorowska

bozena.wiktorowska@infor.pl

Wyrok Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2012 r. sygn. akt III UPZ 3/11