Kto powinien zapłacić za koszty eksmisji lokatora

Komornik nie przystąpi do eksmisji, jeśli wierzyciel (eksmitujący) nie wniesie opłaty stałej, czyli 40 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdą izbę, którą dłużnik (eksmitowany) ma opuścić. Nie pobiera się jej od przedpokoju, korytarza, werandy, łazienki, spiżarni, loggii itp. Po zakończeniu postępowania dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do przeprowadzenia egzekucji. Może jednak wystąpić do sądu o zwolnienie od nich, wykazując, że nie ma z czego wyłożyć takiej sumy, gdyż wiązałoby się to z poważnym uszczerbkiem dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.

Aby doszło do eksmisji, potrzebny jest wyrok sądu. Zanim jednak właściciel mieszkania, np. gmina, poda niepłacącego lokatora do sądu, musi wystosować wezwanie do zapłaty i wypowiedzieć umowę najmu. W wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o jego braku. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Prawo do niego mają m.in. kobiety w ciąży, obłożnie chorzy, rodziny z dzieckiem, bezrobotni, emeryci i renciści spełniający kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. Sąd, badając przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, bierze pod uwagę sposób, w jaki eksmitowany korzystał z dotychczas zajmowanego mieszkania, a także jego sytuację materialną i rodzinną.

Lokal socjalny może mieć obniżony standard, ale musi nadawać się do zamieszkania. Na członka rodziny powinno przypadać nie mniej niż 5 mkw. powierzchni, a w jednoosobowym gospodarstwie domowym - 10 mkw. Jeśli sąd nie przyzna lokalu socjalnego, eksmitowanego można przenieść do pomieszczenia tymczasowego, również zapewnianego przez gminę. Musi ono spełniać elementarne wymogi: nie może być zawilgocone, powinno mieć doprowadzony prąd i dawać możliwość zainstalowania urządzenia do gotowania posiłków. Woda lub toaleta mogą być poza lokalem. Wystarczy, że przypada w nim 5 mkw. na jedną osobę. Ostatecznością jest eksmisja do schroniska albo noclegowni.

@RY1@i02/2013/154/i02.2013.154.00700040l.802.jpg@RY2@

shutterstock

Eksmisja może nastapić do lokalu socjalnego lub do pomieszczenia tymczasowego

Renata Żaczek

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 4, art. 14, art. 25, art. 35 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.).

Art. 49, art. 51 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 231, poz. 1276).

Art. 770-771, art. 1046 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).