Procedura nie może blokować sprawy

Ubezpieczony ma prawo domagać się rozpatrzenia jego kasacji, jeśli została ona przygotowana przez radcę prawnego lub adwokata posiadającego pełnomocnictwo.

W czasie odwołania się ubezpieczonego od negatywnej decyzji ZUS w sprawie emerytury, powstał spór o sposób umocowania pełnomocnika procesowego skarżącego. Sąd apelacyjny zakwestionował bowiem możliwość skorzystania z prawa do kasacji.

Sędziowie analizując akta sprawy uznali, że pełnomocnik strony nie dopełnił wszystkich wymogów. Przedstawiciel osoby ubiegającej się o emeryturę został wezwany do dostarczenia odpisu pełnomocnictwa dla strony przeciwnej. Sąd nie uznał bowiem faktu złożenia trzech egzemplarzy pełnomocnictwa, bo te nie były odpisami pierwotnymi. Nie zawierały bowiem w swojej treści umocowania do występowania przed Sądem Najwyższym tylko przed sądami. Niewypełnienie zarządzenia sądu apelacyjnego spowodowało odrzucenie skargi na podstawie art. 398⁶ par. 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.). Sąd wydał postanowienie zamykające drogę do kasacji, które zostało jednak zaskarżone.

Sąd Najwyższy (SN) po zbadaniu sprawy uznał zażalenie za uzasadnione. Tak więc zainteresowany ma prawo do złożenia kasacji. Sędziowie SN wskazali, że stanowisko sądu apelacyjnego stanowi wyraz skrajnego i bezzasadnego formalizmu. Ustalono bowiem, że ubezpieczony toczący spór z ZUS w sprawie emerytury własnoręcznie napisał pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania go przed SN przez radcę prawnego. Dopiero później na skutek zarządzenia sędziego sądu II instancji zostały dołączone kolejne egzemplarze prawa do reprezentowania zainteresowanego przed sądami. Sędziowie SN zwrócili uwagę, że treść złożonych pełnomocnictw nie stanowi żadnej przeszkody do nadania biegu skardze kasacyjnej.

Tym bardziej że została ona złożona przez profesjonalnego pełnomocnika działającego na podstawie art. 130 par. 1 w związku z art. 391 par. 1 oraz 398²¹ kodeksu postępowania cywilnego. Jednocześnie w wydanym postawieniu SN wskazał, że w polskim porządku prawnym i jurysdykcyjnym jest one bez wątpienia jednym z sądów. Nie ma więc podstawy do ograniczania reprezentacji procesowej.

Bożena Wiktorowska

bozena.wiktorowska@infor.pl

Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 października 2012 r., sygn. akt II UZ 48/12.