Warto mieć prawa nawet do drobnego elementu gry przygotowanego przez podwykonawcę

Prawa własności intelektualnej do gry powstają niezależnie od tego, czy inwestor, wydawca, studio deweloperskie lub poszczególni twórcy tego chcą, czy nie. Mogą oni zabezpieczyć swój interes poprzez zawarcie stosownych umów przewidujących nabycie praw lub uzyskanie licencji do poszczególnych twórczych efektów pracy. Mogą też po prostu korzystać z tych efektów, licząc na to, że ich twórcy nie upomną się o swoje prawa, pozostając w nieświadomości co do wagi własnego wkładu w powstanie gry. Jednak przemilczenie kwestii praw własności intelektualnej do projektu jest ryzykowne, zwłaszcza w kontekście potencjału tworzonych projektów. Te bowiem, jak pokazuje doświadczenie, okazują się na tyle nieszablonowe i trafiające w gust odbiorców, że odnoszą ogromny rynkowy sukces, notując wysoką sprzedaż oraz znajdując rynki dystrybucji w wielu krajach świata. Z tego choćby powodu warto uregulować wszystkie kwestie związane z prawem własności intelektualnej do poszczególnych elementów dzieła.

W praktyce powinno się to przejawiać zawarciem na piśmie umowy o przeniesienie praw autorskich bądź umowy licencji. W przeciwnym razie należy stosować regułę interpretacyjną, zgodnie z którą ‒ jak wskazuje art. 65 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej: u.p.a.p.p.) ‒ korzystanie z efektów prac twórcy odbywa się na podstawie licencji niewyłącznej udzielonej przez twórcę z zastrzeżeniem, że w razie sporu sąd będzie badał także, jaki był zgodny zamiar stron współpracujących przy danym projekcie, co wynika z art. 65 kodeksu cywilnego.