SN po stronie pacjentów

Sprawa dotyczy interpretacji art. 100 kodeksu postępowania cywilnego. Stanowi on, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Na pozór jasny przepis był jednak różnie postrzegany przez sądy. Często cierpieli na tym pacjenci, którzy dochodzili zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego z tytułu wyrządzenia szkody na osobie przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub naruszenia przez ten podmiot praw pacjenta. Wielokrotnie sądy w ogóle nie patrzyły w zdanie drugie art. 100 k.p.c., uznając za naturalne zastosowanie zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów. Tymczasem pacjenci mają kłopot z oszacowaniem kwoty, której się domagają.

„Powodowi występującemu z żądaniem zasądzenia zadośćuczynienia trudno jest, z uwagi na jedynie ogólne kryteria jego ustalenia, precyzyjnie określić wysokość należnego świadczenia, bez narażenia się na błąd w tym zakresie, choćby nawet próbował posiłkować się analizą spraw rodzajowo podobnych, co zresztą też jest zazwyczaj zadaniem skomplikowanym i nie zawsze jest możliwe” – wskazywał rzecznik praw pacjenta w swoim wniosku. I podkreślał, że przeprowadzona przez prawników analiza wyroków sądowych wskazuje chociażby na wyraźną dysproporcję wysokości przyznawanych zadośćuczynień w podobnych sprawach w zależności od tego, czy były one rozpoznawane w pierwszej instancji przez sąd rejonowy, czy przez sąd okręgowy (sądy rejonowe przyznają znacznie niższe kwoty).