Ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania a odszkodowanie z tytułu rewitalizacji akustycznej nieruchomości
Ustawa z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś.) przewiduje, że w razie ustanowienia na obszarze ograniczonego użytkowania (dalej: OOU) wymagań technicznych dla budynków, szkodą właściciela nieruchomości są także koszty poniesione w celu wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, nawet w przypadku braku obowiązku podjęcia działań w tym zakresie (art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś.). Przepisy środowiskowe uzależniające zasądzenie odszkodowania od m.in. wykazania celowego poniesienia i udokumentowania kosztów rewitalizacji akustycznej (tzw. nakładów akustycznych) budynku są błędnie interpretowane w orzecznictwie, czego przykładem jest wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 22 stycznia 2020 r. o sygn. akt I ACa 1134/18.
Wbrew literalnej treści przepisów
W orzeczeniu tym sąd, wbrew literalnej treści przepisów, stwierdził m.in., że: „(…) Nie można zgodzić się z poglądem, że w świetle przepisów art. 136 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 2 p.o.ś. odszkodowanie z tytułu nakładów na zapewnienie nieruchomości odpowiedniego komfortu akustycznego należne jest w sytuacji, gdy te nakłady zostały już poniesione”. Sąd stwierdził, że funkcjonalna wykładnia ww. przepisów nakazuje uznać „(…) za szkodę podlegającą naprawieniu na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś., także poniesione koszty rewitalizacji akustycznej budynków bez potrzeby rozstrzygania o istnieniu obowiązku przeprowadzenia prac dostosowawczych”. Ponadto sąd wskazał, że przepis art. 136 ust. 3 p.o.ś. nie wyłącza obowiązku naprawienia szkody obejmującej usunięcie wadliwości budynku, jeśli konieczne prace remontowe nie zostały jeszcze wykonane.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.