Nie warto zwlekać z żądaniem zadośćuczynienia za wypadek przy pracy ponad trzy lata

Jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest prawo pracownika do bezpiecznych warunków pracy. Ponadto pracodawca zgodnie z art. 207 kodeksu pracy (dalej: k.p.) jest zobowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Obowiązek ten obejmuje między innymi zapewnienie przestrzegania w zakładzie pracy przepisów i zasad bhp, wydawanie poleceń usunięcia ewentualnych uchybień w tej sferze oraz kontrolowanie ich wykonania. Dlatego też pracownik, który wskutek zaniedbania realizacji tego obowiązku przez pracodawcę doznał szkody, może żądać od niego uzupełniających świadczeń finansowych na podstawie przepisów kodeksu cywilnego (dalej: k.c.). Zasadnicze znaczenie mają tu przepisy określające odpowiedzialności za czyn niedozwolony (art. 415 i nast. k.c.). Na dopuszczalność dochodzenia takich roszczeń uzupełniających w stosunku do świadczeń wynikających z ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (dalej: ustawa wypadkowa) wskazywał wielokrotnie Sąd Najwyższy, m.in. w wyroku z 5 lipca 2005 r., sygn. akt I PK 293/04, podnosząc, że dopuszczalne jest dochodzenie przez pracownika od pracodawcy roszczeń uzupełniających z tytułu wypadków przy pracy, opartych na przepisach prawa cywilnego (art. 415, art. 444 i art. 445 k.c.). Potwierdzał to też Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 26 marca 2013 r., sygn. akt I ACa 864/12, orzekając, że niezależnie od świadczeń z ubezpieczenia społecznego przewidzianych w ustawie wypadkowej za wypadki przy pracy i choroby zawodowe może uzupełniająco odpowiadać także pracodawca. Jego odpowiedzialność opiera się na przepisach prawa cywilnego.

Odpowiedzialność pracodawcy wobec pracownika z tytułu krzywdy powstałej wskutek wypadku przy pracy nie jest wyłączona poprzez to, że pracownikowi przysługiwać będzie jednorazowe odszkodowanie wypłacane przez ZUS na podstawie ustawy wypadkowej. Pracownicy mogą więc skutecznie występować przeciwko swoim pracodawcom z żądaniami zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Roszczenia te znajdują oparcie w art. 445 par. 1 k.c. i mają na celu naprawienie szkody niemajątkowej pracownika wyrażającej się krzywdą w postaci cierpień fizycznych i psychicznych spowodowanych doznanym urazem. O wysokości tego zadośćuczynienia decyduje rozmiar doznanej krzywdy wyrażony stopniem tych cierpień. Sąd bierze tu również pod uwagę takie okoliczności jak rodzaj, czas trwania i natężenie cierpień fizycznych oraz psychicznych poszkodowanego, a ponadto jego wiek, rodzaj wykonywanej pracy lub szanse na przyszłość.