Jak zgłaszać reklamacje artykułów spożywczych niespełniających norm jakościowych

Nieprzeterminowaną żywność można reklamować, jeżeli okaże się popsuta. O niezgodności towaru żywnościowego z umową konsument powinien zawiadomić sprzedawcę niezwłocznie po stwierdzeniu tego faktu. Powinien to zrobić nie później niż w ciągu trzech dni od otwarcia opakowania sardynek bądź otwarcia opakowania innego towaru paczkowanego.

Towarem paczkowanym jest produkt umieszczony w opakowaniu jednostkowym dowolnego rodzaju, którego ilość nominalna, jednakowa dla całej partii, odmierzona bez udziału nabywcy, nieprzekraczająca 50 kg lub 50 l nie może zostać zmieniona bez naruszenia opakowania.

Trzy dni na zawiadomienie sprzedawcy ma konsument, który zakupił towar paczkowany zarówno oznakowany terminem przydatności do spożycia, jak i datą minimalnej trwałości.

Jeżeli na opakowaniu nie ma daty określającej termin przydatności do spożycia bądź minimalnej trwałości produktu, to brak ten nie uniemożliwia złożenia reklamacji wówczas gdy po otwarciu opakowania okaże się, że jest ona popsuta. Terminy do zawiadomienia o tym sprzedawcy są takie same jak w razie reklamowania żywności znajdującej się w opakowaniu opatrzonym którąś z tych dat. Nie później niż w ciągu trzech dni od otwarcia opakowania konsument powinien powiadomić sprzedawcę o tym, że żywność jest nieświeża i nie nadaje się do spożycia. Powinien dostarczyć do sklepu opakowanie zawierające popsutą żywność, Nie wystarczy złożenie oświadczenie o tym, że nie nadawała się ona do spożycia.

Sprzedawca nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności powołując się na brak daty na opakowaniu.

Natomiast sprzedawca ma prawo domagać się, aby nawet największą partię zakupionej jednorazowo żywności, która okazała się nieświeża i niezdatna do spożycia, konsument dostarczył do sklepu. Kupujący nie może domagać się, aby sprzedawca pojechał na miejsce do jego domu i tam obejrzał towar, którego dotyczy reklamacja.

Jeżeli żywność jest niezgodna z umową, kupujący powinien zawiadomić o tym sprzedawcę. Jeżeli zrobi to w terminie w sposób przewidziany w przepisach, to sprzedawca powinien reklamację przyjąć i rozpatrzyć ją, a po uznaniu jej rozliczyć się z konsumentem, wymieniając żywność na dobrą lub zwracając pieniądze. Natomiast nie może odsyłać konsumenta do producenta w celu złożenia tam reklamacji.

Składając reklamację, konsument powinien określić, czego się domaga, natomiast sprzedawca musi ustosunkować się do tego żądania w ciągu 14 dni. Gdy tego w tym terminie nie zrobi, wówczas przyjmuje się, że żądanie konsumenta uznał za uzasadnione.

Żywność sprzedawaną luzem i odmierzaną w miejscu zakupu lub dostarczaną do miejsca zamieszkania kupującego można reklamować u sprzedawcy w ciągu trzech dni od dnia sprzedaży lub otrzymania towaru. Na możliwość zawiadomienia sprzedawcy o niezgodności z umową zakupionego w ten sposób towaru nie ma żadnego wpływu fakt, że nie jest on oznakowany terminem przydatności do spożycia lub datą minimalnej trwałości.

Jeżeli kupujący nie dokona zawiadomienia w tym czasie, to utraci uprawnienia z tytułu niezgodności towaru żywnościowego z umową.

Aby reklamowanie zepsutej żywności było skuteczne, bierze się pod uwagę dwa terminy: trzy dni od dnia otwarcia opakowania oraz datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia. Łącznie oba te terminy muszą zostać zachowane. Zawiadomienie o zepsutej żywności powinno więc nastąpić w ciągu trzech dni od otwarcia opakowania, ale nie później niż przed upływem daty minimalnej trwałości towaru lub terminu jego przydatności do spożycia.

Sprzedawca miał więc prawo nie uznać reklamacji zepsutej żywności, jeżeli tylko jeden z tych warunków dotyczących terminów został spełniony, tzn. reklamacja została złożona już po upływie terminu przydatności towaru do spożycia.

Sprzedawca nie ma obowiązku zwrócić pieniędzy za nieotwarte puszki, ponieważ klient nie udowodnił, że znajdujący się w nich towar jest niezgodny z umową. Nawet jeśli w jednej puszce znajdowała się zepsuta żywność, to wcale nie oznacza to, że w pozostałych puszkach zakupionych w tym samym sklepie w tym samym czasie znajduje się również towar żywnościowy niezgodny z umową.

Natomiast kupujący ma uprawnienia z tytułu niezgodności towaru żywnościowego z umową w stosunku do puszki, którą otworzył, pod warunkiem że zawiadomił o tym sprzedawcę niezwłocznie po stwierdzeniu niezgodności, ale nie później niż w terminie trzech dni od otwarcia opakowania i przed upływem daty minimalnej trwałości towaru.

Gdyby kupujący otworzył pozostałe puszki i znalazł w nich zepsutą żywność, wówczas, po spełnieniu wskazanych tutaj wymogów, mógłby je skutecznie reklamować u sprzedawcy.

Sprzedawca nie może odsyłać kupującego do producenta, aby tam złożył reklamację. Powinien ją sam przyjąć, ponieważ odpowiada wobec kupującego za to, że towar konsumpcyjny nie jest zgodny z umową.

Aby reklamacja została przyjęta, klient nie musi udowadniać sprzedawcy, że ma w sklepie niesprawnie działające lady chłodnicze i z tego powodu żywność się popsuła.

Sprzedawca powinien przyjąć reklamację, jeżeli została złożona w terminie, i w ciągu 14 dni rozpoznać ją i zawiadomić konsumenta o swojej decyzji co do uznania jej. Jeżeli uzna reklamację, to sam musi rozliczyć się z konsumentem, zwracając mu zapłaconą kwotę albo wydając inny towar, zdatny do spożycia.

Natomiast sprzedawca może potem sam dochodzić roszczeń u producenta, jeżeli udowodni mu, że z jego winy doszło do zepsucia żywności.

Sprzedawca ponosi odpowiedzialność za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową. Żywność, która jest nieświeża i nie nadaje się do zjedzenia, nawet gdy nie upłynęła jeszcze data jej minimalnej trwałości albo termin przydatności do spożycia, uważana jest właśnie za taki towar konsumpcyjny niezgodny z umową.

Swojej odpowiedzialności sprzedawca nie może wyłączyć ani ograniczyć w drodze umowy zawartej przed zawiadomieniem go o tej niezgodności. Na przykład nie może domagać się, aby w momencie sprzedaży większych partii żywności albo przy wydatkowaniu przez klienta na żywność większych kwot zawierane były umowy z tymi konsumentami o wyłączenie tej odpowiedzialności.