Trzeba informować o sposobie ustalania kursów wymiany walut

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) złożył pozew do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK) przeciwko jednemu z banków. Zakwestionował w nim m.in. klauzulę, zgodnie z którą bank może dowolnie kształtować kursy walut przy kredycie hipotecznym. Chodzi o przypadki, gdy kwota spłacanej raty obliczana była według kursu sprzedaży dewiz, jaki stosował ten bank na podstawie obowiązującej w nim tabeli kursów walut obcych z dnia spłaty. Skoro wzorzec umowny nie precyzuje sposobu ustalania kursu wymiany walut wskazanego w tabeli kursów, to bank ma prawo wybrać dowolne kryteria ustalania kursów, niekoniecznie związanych z aktualnym kursem ukształtowanym przez rynek walutowy albo średnim kursem opublikowanym przez NBP. W ten sposób - zdaniem UOKiK - bank uzyskuje dodatkowe korzyści finansowe, a kredytobiorca ponosi dodatkowe koszty kredytu, których wcześniej nie mógł oszacować ze względu na brak oparcia zasad ustalania kursów wymiany na obiektywnych i przejrzystych kryteriach. Kursy wykorzystane przez bank przy rozliczeniach związanych z kredytem nie są kursami średnimi, ale kursami kupna i sprzedaży, a więc z zasady zawierają wynagrodzenie, czyli marżę banku za dokonanie transakcji. Wysokość marży zależy tylko od woli banku w odróżnieniu od średniego kursu wymiany. Urząd nie zakwestionował wysokości spreadów, ale brak jasnych i precyzyjnych zasad ich obliczania. Jego zdaniem sama informacja o kursie waluty i poziomie spreadów nie jest wystarczająca dla konsumenta.