Wskazanie miejsca leczenia
STAN FAKTYCZNY - Bogdana Ch. przyjęto do szpitala w P. Cofnął jednak zgodę na hospitalizację. Szpital rozpoczął sądową procedurę zatrzymania go wbrew woli. Powód ponownie wyraził zgodę na leczenie. Po kilku dniach opuścił szpital i chciał rozpocząć leczenie w placówce w Z. Było to jednak niemożliwe ze względu na brak miejsc. Z uwagi na zły stan zdrowia został przewieziony przez policję do szpitala w P. Ponownie wyraził pisemną zgodę na leczenie, na skutek czego sąd umorzył postępowanie o umieszczeniu powoda w szpitalu. Nie chciał się jednak leczyć w szpitalu w P., ale w zakładzie Z. Bogdan Ch. wytoczył więc powództwo przeciwko zakładowi opieki zdrowotnej w P. o zadośćuczynienie.
Sąd okręgowy uznał powództwo za bezzasadne. Stwierdził, że prawo wyboru szpitala nie jest dobrem osobistym. Nie jest ono bowiem związane z osobą pacjenta na tyle, iż stanowi o jego bycie, odrębności psychicznej i fizycznej, pozycji w społeczeństwie czy możliwościach twórczych. Sąd podkreślił także, że powód nie udowodnił naruszenia jego dóbr w postaci zdrowia lub godności osobistej przez umieszczenie w szpitalu. SO uznał, że pozwany nie naruszył prawa, gdyż Bogdan Ch. przebywał w placówce za swoją pisemną zgodą. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że została ona wyrażona na skutek groźby lub przymusu. Według SO nie została także ograniczona wolność powoda. Nie zaistniały zatem przesłanki odpowiedzialności z tytułu naruszenia dóbr osobistych.
W apelacji od wyroku, Bogdan Ch. nie zgodził się ze stanowiskiem SO, iż jego dobra osobiste oraz jego wolność i zdrowie nie zostały naruszone. Sąd Apelacyjny uznał ją za niezasadną. Stwierdził, że prawo wyboru szpitala nie przesądza o jego zakwalifikowaniu jako dobra osobistego. Naruszenie takiego uprawnienia nie jest bowiem sankcjonowane przepisami prawa. Brak zapewnienia pacjentowi właściwych świadczeń medycznych nie rodzi także odpowiedzialności po stronie placówki. Sąd podkreślił także, że dobrem osobistym jest obiektywna wartość o charakterze niemajątkowym, ściśle związana z osobą ludzką. O ile zatem zdrowie człowieka jest taką wartością, to prawo wyboru szpitala jest pojęciem zbyt wąskim. Stanowi ono tylko jedno z wielu praw pacjenta.
Sygn. akt. I ACa 639/09
Agnieszka Bobowska
agnieszka.bobowska@infor.pl
@RY1@i02/2010/224/i02.2010.224.183.015a.001.jpg@RY2@
Maciej M. Bogucki, radca prawny, Kancelaria Mamiński & Wspólnicy
Powód żądał odszkodowania od leczącego go szpitala. Wskazał, iż jego wolą było podjęcie leczenia w innej placówce. Odmowa prawa wyboru naruszać zaś miała jego prawa osobiste. W myśl art. 23 k.c. dobrami chronionymi są m.in. zdrowie i wolność. Komentowanym wyrokiem oddalono powództwo, wskazując, że prawo wyboru szpitala nie stanowi dobra osobistego. Wyrok jest zasadny. Z pewnością pozbawienie prawa wyboru placówki, gwarantowanego w art. 30 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, o ile nie prowadzi do sytuacji braku udzielenia świadczeń, nie stanowi o naruszeniu dóbr osobistych. Nie sposób bowiem uznać, iż godzi w dobro, jakim jest zdrowie. Nie ogranicza także wolności, jako że zasadą jest możliwość opuszczenia placówki na własne żądanie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu