Obowiązkiem powoda jest udowodnienie zasadności roszczenia

Gdy negocjacje z dłużnikiem nie doprowadzają wierzyciela do odzyskania należności jedynym rozwiązaniem pozostaje skierowanie sprawy do postępowania sądowego. Tylko tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności może umożliwić wierzycielowi skorzystanie z przymusu państwowego, w postaci egzekucji. Zgodnie z obecnie obowiązującym prawem, podmiotem, który może wykonywać czynności egzekucyjne jest komornik. W myśl art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. 2006, nr 167, poz. 1191) komornik pełni czynności osobiście i zgodnie z orzeczeniami sądowymi. Dodatkowo takie orzeczenie zapewni wierzycielowi większe możliwości w zakresie identyfikowania składników majątkowych dłużnika.

Kwestia przedawnienia roszczenia jest istotnym czynnikiem w zakresie motywacji przekazania sprawy na drogę postępowania sądowego. Wierzyciel, by nie utracić prawa dochodzenia swojej należności, winien w stosownym czasie, w zależności od podstawy materialnej roszczenia, skierować sprawę na drogę sądową. Czynność ta, zgodnie z art. 123 kodeksu cywilnego, przerywa biegnący termin przedawnienia. Co ważne, zgodnie z art. 125 k.c. samo roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem przedawnia się z upływem dziesięciu lat, choćby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krótszy. Oznacza to, że w związku z przerwaniem biegu przedawnienia poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego wierzyciel ma wiele lat na odzyskanie swojej należności.

Prawo w swojej istocie sprowadza się do formuł i zasad. Dlatego tylko odpowiednie i ścisłe przestrzeganie reguł postępowania procesowego umożliwia powodowi ochronę własnego powództwa w sądzie. Od tego jak skonstruowane jest powództwo sądowe zależy odzyskanie należności przez powoda. Kluczem dobrej konstrukcji pozwu jest ujęcie materialnej podstawy dochodzonego roszczenia w formalne wymogi stawiane przez przepisy proceduralne. Nie można przy tym tracić istotowo koniecznego elementu jakim jest udowodnienie roszczenia.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Z powołanego przepisu wynika jedna z naczelnych zasad procesu sądowego - dowód wykazania prawdziwości określonego faktu obciąża tego, kto się na dany fakt powołuje dla uzasadnienia dochodzonego przed sądem prawa. Potwierdzeniem powyższej zasady jest również art. 232 kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zatem w myśl ogólnych zasad na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Jak słusznie wskazuje Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 7 listopada 2007 r. o sygn. akt II CSK 341/200, 'Nie można mylić ról procesowych pozwanego i powoda. To powód, który dochodzi zapłaty za towar, musi wykazać, jaki towar dostarczył i za jaki nie otrzymał zapłaty w terminie.' (LexPolonica nr 1685609.) To powód dochodzący roszczenia musi wykazać, iż istnieje podstawa do wytoczenia powództwa, a dochodzone roszczenie jest mu należne.

@RY1@i02/2010/212/i02.2010.212.050.002b.001.jpg@RY2@

Radosław Szot, aplikant radcowski, dyrektor zarządzający firmy EXPAP

Rozmawiał Krzysztof Polak