Turysta korzystniej wynajmie kwaterę na wakacyjny wypoczynek

Planując przyszłoroczny urlop, należy brać pod uwagę zmiany, jakie od 28 kwietnia 2012 r. wprowadza ustawa z 16 września 2011 r. o timeshare. Określa ona m.in. zasady czasowego korzystania z ośrodków turystycznych. Klient po podpisaniu umowy timeshare i uiszczeniu opłaty nabędzie prawo do korzystania (sam lub z całą rodziną) w określonych regularnie powtarzających się odstępach czasu z ośrodka turystycznego, hotelu, pensjonatu lub apartamentu (np. jeden weekend w miesiącu, dwa miesiące w roku).

Korzystne zmiany wprowadzone nową ustawą dotyczą możliwości odstąpienia od umowy timeshare lub rozwiązania jej za wypowiedzeniem. W przypadku podpisania umowy po 28 kwietnia 2012 r. konsument będzie mógł od niej odstąpić bez podania przyczyny w ciągu 14 dni od jej zawarcia lub od doręczenia dokumentu umowy. Oświadczenie o odstąpieniu należy złożyć na piśmie lub na innym trwałym nośniku informacji albo na formularzu odstąpienia doręczonym przez przedsiębiorcę.

Umowy zawarte wcześniej w oparciu o przepisy obecnie obowiązującej ustawy z 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego o oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zamianie ustaw kodeks cywilny, kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. nr 74, poz. 855 z późn. zm.) nie przewidują takich możliwości.

Na rynku usług turystycznych powstało wiele nowych produktów, np. rabaty, zniżki, których do tej pory nie regulowały przepisy żadnej ustawy. Nowa ustawa wypełnia tę lukę. Turysta po 28 kwietnia 2012 r. będzie mógł kupić od przedsiębiorcy prawo do otrzymywania rabatów, zniżek lub innych korzyści związanych z zakwaterowaniem i zawrzeć z nim umowę o długoterminowy produkt wakacyjny. Na podstawie tej umowy nabędzie odpłatanie usługi związane z podróżą - w szczególności prawo do usług transportowych bądź korzyści związanych z zakwaterowaniem.

W innej umowie, którą wprowadza ustawa - o uczestnictwo w systemie wymiany - przedsiębiorca odpłatnie przyzna konsumentowi dostęp do systemu wymiany. W ramach tego systemu konsument uzyska prawo do korzystania z miejsca zakwaterowania lub do nabycia innych usług, które świadczy ten przedsiębiorca. Natomiast w zamian sam umożliwi innym turystom korzystanie z miejsca zakwaterowania, które jest przedmiotem jego umowy timeshare.

Konsument będzie miał prawo odstąpić od obu umów (o długoterminowy produkt wakacyjny i o uczestnictwo w systemie wymiany) bez podawania przyczyny, pod warunkiem że dokona tego w ciągu 14 dni od sporządzenia umowy lub doręczenia mu dokumentu umowy (gdy nastąpiło to już po dniu, w którym została zawarta). W pewnych przypadkach termin ten może zostać wydłużony o trzy miesiące, a nawet o rok.

W dniu zawarcia umowy lub doręczenia dokumentu umowy przedsiębiorca powinien przekazać klientowi na piśmie lub na innym trwałym nośniku informacji:

wstandardowy formularz odstąpienia od umowy, w którym podaje swoje imię, nazwisko lub nazwę (firmę) oraz adres zamieszkania albo siedziby,

wszczegółowe informacje dotyczące konkretnej umowy określone w standardowym formularzu informacyjnym, który jej dotyczy.

W razie nieprzekazania konsumentowi przez przedsiębiorcę standardowego formularza 14-dniowy termin odstąpienia od umowy przez konsumenta ulega wydłużeniu o rok, natomiast w razie nieprzekazania szczegółowych informacji - o trzy miesiące.

Gdyby zdarzyło się, że przedsiębiorca dopełni swoich obowiązków dotyczących przekazania standardowego formularza lub szczegółowych informacji z opóźnieniem, ale przed upływem roku lub trzech miesięcy, wówczas termin odstąpienia od umowy upływa po 14 dniach od otrzymania ich przez konsumenta.

Oświadczenie o odstąpieniu od umowy klient powinien złożyć przedsiębiorcy na piśmie lub na innym trwałym nośniku informacji. Może też w tym celu skorzystać ze standardowego formularza, który przysłał mu przedsiębiorca. Aby zachować termin, wystarczy, że przed jego upływem prześle swoje oświadczenie.

Konsument, który w terminie odstępuje od umowy, nie ponosi z tego tytułu żadnych kosztów. Na przykład nie płaci wynagrodzenia za usługi, które wykonał przedsiębiorca przed odstąpieniem od umowy. Nie musi również zwracać korzyści, które przedsiębiorca mógł uzyskać, gdyby klient od umowy nie odstąpił.

Po złożeniu przez klienta oświadczenia o odstąpieniu przyjmuje się, że umowa nie została zawarta. Poza tym odstąpienie od umowy timeshare lub o długoterminowy produkt wakacyjny jest skuteczne również wobec umów powiązanych.

Natomiast przed upływem terminu na odstąpienie od umowy przedsiębiorca nie może ani żądać, ani przyjmować od konsumentów żadnych świadczeń określonych w umowie timeshare, o długoterminowy produkt wakacyjny i o uczestnictwo w systemie wymiany. Natomiast przed doprowadzeniem do nabycia lub zbycia przez konsumenta praw do jednej z tych trzech umów nie wolno mu żądać lub przyjmować od konsumenta jakichkolwiek świadczeń określonych w tej umowie pośrednictwa. Chodzi tutaj przede wszystkim o zaliczki, gwarancje bankowe lub ubezpieczeniowe, blokady rachunku bankowego lub pisemne oświadczenia o uznaniu długu.

Umowa, na podstawie której konsument odpłatnie nabywa prawo do korzystania z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania w okresach wskazanych w umowie. Zawiera się ją na okres dłuższy niż rok.

Umowa, na podstawie której konsument odpłatnie nabywa prawo do rabatów, zniżek lub innych korzyści związanych z zakwaterowaniem, a nawet z podróżą (np. skorzystania z miejsca zakwaterowania, nabycia usług transportowych lub innych usług). Zawiera się ją na okres dłuży niż rok.

Umowa, na podstawie której przedsiębiorca odpłatnie przyznaje konsumentowi dostęp do systemu wymiany. Konsument w ramach tego systemu uzyskuje prawo do korzystania z miejsca zakwaterowania lub do nabycia innych usług świadczonych przez przedsiębiorcę w zamian za to, że sam umożliwia innym korzystanie z miejsca zakwaterowania, które jest przedmiotem jego umowy timeshare.

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz

malgorzata.piasecka@infor.pl

Ustawa z 16 września 2011 r. o timeshare (Dz.U. nr 230, poz. 1370).