Kiedy można przywrócić termin do wniesienia apelacji

Czytelnik w procesie przeciwko swojemu pracodawcy domaga się przywrócenia terminu do wniesienia apelacji, która została odrzucona z powodu nieuiszczenia opłaty w kwocie 30 zł. Swój wniosek motywuje tym, że adwokat nie poinformował go w odpowiednim czasie o konieczności wniesienia opłaty. Czy stanowi to podstawę do przywrócenia terminu?

Termin nie zostanie przywrócony. Brak uiszczenia opłaty był zawiniony przez pełnomocnika pracownika, co w konsekwencji obciąża pracownika jako stronę postępowania. Niedbalstwo, choćby w stopniu lekkim, powoduje, że uchybienie terminowi jest zawinione i wyklucza możliwość jego przywrócenia. Skutki nieprawidłowej organizacji sposobu wymiany informacji pomiędzy stroną a jej pełnomocnikiem nie stanowiły przeszkody wykluczającej terminowe opłacenie środka zaskarżenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 października 2010 r., II PK 70/10, LEX 687017). Również w postanowieniu Sądu Najwyższego z 21 lipca 2011 r. (V CZ 52/11, LEX 898285) stwierdzono, że wadliwa organizacja komunikacji między stroną a jej pełnomocnikiem procesowym z zasady nie może stanowić przyczyny wyłączającej winę w uchybieniu terminowi.

Uzasadniając swoje stanowisko, Sąd Najwyższy powołał się na dotychczasowe orzecznictwo, które pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż zdarzenia o charakterze wewnętrznym dla strony postępowania, które doprowadziły do uchybienia przez nią terminowi procesowemu, nie mogą z zasady stanowić podstawy wyłączenia jej winy i prowadzić do przywrócenia tego terminu (por. m.in. uchwała SN z 10 stycznia 1956 r., IV CO 58/55, OSNCK 1956/4/106, oraz postanowienia SN: z 6 kwietnia 1972 r., II PR 433/71, OSPiKA 1972/11/212; z 9 sierpnia 1974 r., II CZ 149/74, OSP 1975/2/39; z 26 lutego 2003 r., II CKN 1487/00, LEX 146420 oraz z 29 czerwca 2005 r., V CZ 73/05, LEX 180933). Dotyczy to także zaniedbań pełnomocnika procesowego w zakresie dochowania terminów, których skutki obciążają mocodawcę (por. postanowienie SN z 20 maja 1970 r., II CR 184/70, BSN 1970/11/201). Aby uwzględnienie wniosku opartego na takiej podstawie było możliwe, skarżący musiałby powołać się na okoliczności, które wskazywałyby, że nieprawidłowości komunikacyjne wynikły z przyczyn, za które nie ponosi winy - nie zaś z niedostatecznej dbałości o skuteczne i pewne przekazanie informacji kluczowych z perspektywy wnoszonego środka zaskarżenia.

Rafał Krawczyk

sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Art. 168 par. 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).